Агар ошиқ нестӣ, бирав ва дар хилвати хона ва дар хилвати оина ва ҳастии худ ҳама шабу рӯз гиря бикун, то он замон ки Ёр худ наёяд ва нагӯяд: «Омадам, бархез! Бархез, эй ошиқи хаста! Ту аз имрӯз дар шумори ошиқонӣ, содиқонӣ».

Сад рӯз беш аст, ки ин гулҳои сунъӣ дар рӯи мизи ма­нанд. Ҳеҷ таровате ва бӯе надоранд. Дар ин хона ҳама аммо дилбастаи онанд ва намегузоранд, ки гарде бар вуҷудашон роҳ биёбад. Оҳ, бо ин ҳама, эй Ёр, намехоҳам Ту чун гули сунъӣ биёй ва бигӯй: «Бояд бо ин замона бисозем» ва маро, ки бо замона ҳеҷ намесозам, аз ёд бибарӣ.

Соат аст, ки маро садо мекунад, то аз ҷой бархезам ва дафтарро бипӯшаму қаламро болои он бигузорам. Оре, баъд дарро бар рӯи дилдодае бикушоям, ки бо ман мехоҳад ҳама умр бимонад. Аммо ман садои соатро маҳв мекунам ва барои Ту, эй Ёри беҳтар аз ҷон, тарона мегӯям, дар ҳоле, ки садои занги дар азиятам медиҳад ва мегӯяд чун Ту ёре бемеҳру дилсардро бояд фаромӯш бисозам.

— Чаро бояд барои Ту бисӯзам? Барои Ту, ки ишқро нашнохтай ва саодатро бо нафрат пушти по задай.
— Чаро намехоҳӣ барои ман бисӯзӣ? Барои Ман, ки ишқро бишносам ва саодатро бо муҳаббат дар оғӯш бигирам.

Ба ман бо овози пур аз ҳузн гуфт: «Агар натавонам, ки Туро хушбахт бигардонам, аз Худо бихоҳ, ки ба бадбахтӣ бимирам ва зиндагӣ номи маро аз ёд бибарад». Ва ман дидам, ки хушбахтӣ ҳама тирезаҳои хонаамро дар ин як рӯзи хуши офтобӣ кушод ва ба рӯям хандид. Ва ҳам шамолаки форам мӯи он Ёрро ба алвонҷ овард ва бо меҳр бӯсид.