Дирӯз гуфтам: Худо бандаҳои дӯстдорашро ошиқ мекунад.

Имрӯз мегӯям: Инро ҷуз бандаҳои дӯстдораш ҳеҷ кас намефаҳмад.

Худо сарватам надод. Чӣ хуш! Ишқам дод, ишқам дод. Охир, ки ҳама сарват ба он рашк мебарад.

Чаро ифтихор аз бандагӣ мекунӣ, чун ошиқ нестӣ?

Ман аз баҳри бепоёни ишқи Ӯ қатрае нӯш кардам. Мастӣ пас аз он худро аз ёдам бурд. Ва офтоб дар шаби бас торику сард чеҳраашро ба ман нишон дод.

Бахт ба рӯи ман механдад. Оре, ин замонест, ки ба роҳи омади Ӯ мегирям.

Кӣ гуфт, ошиқ саодатманди ду ҷаҳон аст?
Ошиқ худ саодат аст ва ду ҷаҳону бартар аз ину он.

Ҳазор сол гуфтам. Ишқ омаду забони маро баст. Ва ҳазор сол хомӯш мондам. Ва боз ин Ишқ худ забони маро кушод.
Агар мегӯям, дигар ҳама аз Ишқ мегӯям. Агар ҳазор сол, агар садҳазор сол.

Дар ин зулмоти вуҷуд чароғ оварданд, чароғи Ишқ. Беҳтар аз ин барои ту башорате нест. Беҳтар аз ин барои ту саодате нест.