Не, ман бечора ҳам не, дармонда ҳам... Ҳамту, аз эҳтиёт пешгирӣ кардан мехоҳам...»
Занҷир дар тасаввур овард, ки ҳоло ҷавонону духтарони фабрика агар аз тамоми фикру андеша, шубҳаю гумонҳое, ки ӯ дар дил дорад, огоҳӣ меёфтанд, чӣ валвалае боло мегашт. Бешак, аз ваҷҳи ин гуна ҳарос ва буздилиаш мавриди мазоҳу масхара мебуд. Ӯ чандин бор ба дил аҳд карда буд, ки дар ботину зоҳир якранг бошад, ҳар он чӣ ба дил мегӯяд, ба забон орад, аммо феълан ин корро наметавонист, ки наметавонист. Худаш ҳам амин буд, ки ҳанӯз, бо ин мавқею мақоме, ки дар ҷамъият дорад, ӯ дар ҳама ҳол якранг, якдилу якзабон будан наметавонад. Аммо дилпур буд, ки рӯзе феълан ба нияти худ мушарраф мегардаду дилаш равшан, рӯҳаш озоду беғаш мешавад, он гоҳ одамонро, ба қавли бибиаш, бо чашмони дилаш мебинаду неку бад — ҳама бар ӯ аён хоҳад гашт. «Он гоҳ бибиам барин одамонро аз як назар дидан мешиносам, суханашон қалбақӣ аст ё холис, пай мебарам. Ба худ расидан, одамонро шинохтан, ҳақиқатро дарьёфтан ҳам мақсади хурд нест, аммо баъзе одамон инро намефаҳманд. Хайр, агар ман ҳам ғарраи гапу кори ночизи худ валвала бардошта мегаштам, ки ҳад дошт, ки ба рӯям тамасхур кунад, хатои манро гӯяд?!»
Ақидаҳои таскинбахшу тасаллипарвари бибӣ, махсусан, ҳангоми бебарориҳо аз ҳар ҷиҳат ӯро гиребонгир мешуданд. Ба ҳар ҳол, Занҷир айёми хушвақтию комрониҳо аз онҳо камтар ёдовар мегашт.