Бузҳо ҳамла карданд. Дигаре ҳам ҳамин тавр кард. Яке гуфт:
– Биё, ба тарафи ман мегузари.
Дигаре гуфт:
– Не, биё, ба тарафи ман мегузари.

Хеле шоҳзанӣ карданд. Монда шуданд. Яке бо шоҳаш ба дигаре давид, дигаре бо шоҳаш ба ваяш парид. Яке мегуфт: «ман зӯрам», дигаре мегуфт «ман зӯртарам».

Бозикунон ҳар ду қафо рафта-қафо рафта, давида омада якдигарро заданду ҳар ду калла ба калла ба даруни ҷӯйбор афтиданд.

Об онҳоро ғелонда-ғелонда то поён бурд. Аз як ҷои камоб берун баромаданду хандиданду яке ба дигаре гуфт:
– Бозии каллазанӣ хуб набудааст.
Дигаре гуфт:
– Ана, акнун дар як тараф ҳастем. Биё, бозии дигар мекунем.

Бузичаҳо давиданду давиданд, париданду париданд ва дар як тарафи ҷӯй чариданду чариданд ва бо якдигар чун дӯстони меҳрубон зиндагӣ карда гаштанд.