« — Равзаи хулди барин хилвати дарвешон аст, Мояи мӯҳташами хизмати дарвешон аст.

пас, бояд ба хизмати онҳо равам ва аз дами гарми онҳо ёрӣ талабам...».

Шоҳ хост, ки қадам пеш ниҳад, ақл ба вай бонг зад, ки: «Эй ҷоҳил! Наёмӯхта ва ношинохта чӣ донӣ, ки инҳо киёнанд!... Мумкин аст гургоне бошанд, ба сурати гӯсфандон, ё девон ба либоси инсон!

Аз қазо дар ҳамон вақт яке аз дарвешон атса зад ва шукр гуфт. Дарвешони дигар аз он садо бедор шуданд ва хайрбод гуфтанд. Яке аз онҳо бархоста, чароғро равшантар кард ва боз ба ҷояш нишаст.

Озодбахт ба худ гуфт, ки «алҳол ҳар чизе, ки дар замири инҳо ҳаст, зоҳир мешавад» ва худ дар беруни чортоқ, дар паҳлӯи санги қабре нишаст ва гӯш ба овоз ва назар ба андози (ба ҳаракати) онҳо гузошт.

Яке аз дарвешон ба рафиқон гуфт:

— Бародарон, имшаб, ки мо чор фалакзада, аз ватан овора гардида ва ҷаври беҳад кашида, маҷнунвор дар биёбонҳо давида ва лаҳзае дар ҳеҷ ҷо монандӣ селоб наёрамида, алҳол ба якдигар расидаем. Намедонем, ки боз аз гардиши фалак бар сари мо, бечорагон, чӣ хок бехта хоҳад шуд! Чаро ба доми ғафлат фурӯ рафтаем?! Ҳамон беҳ, ки аз саргузашти якдигарӣ шунавем ва ин шабро рӯз кунем, то бинем, фардо чӣ хоҳад шуд.

Дарвешон ҳама ин маслиҳатро маъқул донистанд ва гуфтанд, ки:

— Ҳамон беҳ, ки аввал ту аҳволи худ бигӯӣ: ба шарти он, ки ба роҳи ростӣ пӯй!

Он дарвеши дилреш ба ду зону даромада чун абри баҳор ба ҳоли фиғори худ зор-зор гирист ва тӯтии забонро бад-ин гуна гӯё гардонид...