Кунда оварданд. Ҷаллод табари тезро, ки мисли каланд бузург буд, ба ҳаво бардошт.

Вазир кундаву ишкелро тарак-туруку шалдар-шулдур-кунон овоз баровард:

• Подшоҳо, гузаштагон «аввал пурсиш, баъд кушиш» гуфтаанд. Бесабаб нагуфтаанд онҳо! Чаро шумо аввал намепурсед, ки чаро ман чунин кор кардаам?!

Бадхоҳони вазир ин гапро шунида, ғавғо бардоштанд:

• Он чӣ аён аст, ҳоҷат ба баён нест. Ин ҷо чӣ зарурат ҳаст ба пурсидани касе, ки хиёнаташ назди подшоҳу назди мамлакат мисли оина равшан аст.

Подшоҳ, ки соле пеш эътимоде ва эҳтироме ба вазираш дошт, гуфт:

• Ҳеҷ боке не, ку бубинем ин марди хоин пеш аз маргаш ба забони нопоки худ чӣ суханоне оварданист.

Вазир гуфт:

• Магар аз ёд баровардед, ки ман пеш аз мамлакатро тарк кардани шумо шарте пешатон гузошта будам: «Ҳар амале, ки аз тарафи ман содир мешавад, мавриди эътирозу мазаммат қарор нагирад, ҳар дасисаву фитнае, ки нисбати ман сар мезанад, аз эътибори ҷаноби олӣ соқит гардад». Шумо қабул кардед ва пас аз ин ман чилави ихтиёри ҳукуматдориро ба ихтиёри худ гирифтам.

Подшоҳ хашм карда гуфт:

• Ман гумон накарда будам, ки ту хазинаю дафинаи подшоҳиро барбод дода, ба решаи ҳокимияти мо теша мезанӣ.

Бадхоҳони вазир сухани подшоҳро тасдиқ карда, ғавғо бардоштанд:

• Бе он сарвату ғановате, ки дар хазинаву дафина буд, подшоҳӣ на қурбе дораду на қудрате.