ҲИСОБИ ХУБ

Аҳмад машғули ҳисоб кардан буд ва то даҳ шумурду баъд банд монд. Рафиқаш гуфт:
— Ҳисобро то даҳ хуб ёд гирифтӣ, аз он зиёдтар чӣ?

Аҳмад гуфт:
— Бояд кафшҳоямро бикашам.
— Чаро?
— Ба хотири ин ки даҳ ангушти дастам халос шуд ва ҳоло бояд ангуштҳои поямро бишуморам.

АЗОБИ МОДАРОН

Ду модар дар саҳни мактаб мунтазири бачаҳояшон буданд. Яке рӯ ба дигаре карда гуфт:
— Ман наметавонам бовар кунам, ки чӣ тавр фарзандам дар мактаб ба ин андоза зери чангу хок мемонад.

Зани дувум ҷавоб дод:
— Бирав, Худоро шукр кун, ки ба ҳар ҳол писаратро зери чангу хок меёбӣ. Дирӯз вақти аср ман ҳафт бачаро шустам, то аз байнашон писари худро шинохтам.

ЧОДУГАР

Ду бачаи шӯх бо ҳам гуфтугӯ доштанд. Яке аз дигарӣ пурсид:
— Медонистӣ, ки падари ман як шахси ҷодугар аст?