МАСЪАЛАИ ПЕЧИДА

Муаллим ҳангоми баҳс дар мавзӯи рӯзгор мехост дар бораи хубиҳои зану фарзанд ва хонавода сӯҳбат кунад. Барои ин, ки мисоле биёварад, яке аз шогирдонро ба назди лавҳа хост ва пурсид:
— Масалан, падари ту пас аз ба поён расидани корҳои рӯзона ва берун омадан аз идора чӣ кор мекунад?

Шогирд посух дод:
— Намедонам... ду сол шуда, ки модарам мехоҳад ҳамин масъалаи печида ва мушкилро бифаҳмад.

ШУМО ҲАМ МАРО НАЗАНЕД

Аҳмад ба сари додараш як мушт фаровард. Додараш гирист. Модар ба Аҳмад гуфт:
— Додари худро назан, ӯ хурд аст.
Аҳмад гуфт:
— Модарҷон! Хайр, шумо ҳам маро назанед, охир, ман аз шумо дида, хеле хурдам.

ОРЗУИ БАЧАҲО

Ду бача аз назди дӯконе мегузаштанд. Дар як гӯшаи дӯкон навиштаеро диданд: «Моли фурӯхта вопас гирифта намешавад».
Бачаҳо ин ҷумларо хонда гуфтанд:
— Эй кош дарсе, ки муаллим медиҳад, вопас пурсида намешуд.