КОРИ ИМРӮЗАРО БА ФАРДО НАГУЗОР

Марде сари қаҳр дохили хона шуд. Ӯ як тӯрхалтайи себ ҳамроҳ дошт. Аз себҳо ба фарзандонаш якдонагӣ дод, баъд сари тӯрхалтайро баста, пас аз чанде ба насиҳат шурӯъ карду гуфт:
— Бояд кори имрӯзаро бар фардо нагузоред.
Яке аз писарҳо, ки ҳозирҷавоб буд, гуфт:
— Пас шумо ҳам кори имрӯзаро ба фардо нагузоред. Ҳамон себҳоеро, ки барои фардо мондаед, биёред, ки бихӯрем.

НОЗДОНА

Духтарак вақте ки аз мактаб ба хона бармегашт, бисёр нохуш буд. Бо асабоният ҷузвдон ва болопӯшафро ба гӯшае ҳаво доду ба модараш гуфт:
— Модарҷон, ман дигар ба ин мактаб намеравам.
Модараш бо меҳрубонӣ пурсид:
— Чаро духтарҷон?
— Охир, намедонӣ, чӣ муаллиме дорем.
— Чӣ тавр шуда, духтарам?
— Чӣ мехостӣ шавад? Аслан, маълум нест, ки дар синф муаллим чӣ мегӯяд.
— Охир, чӣ гуфта, ки ту ин қадар нороҳатӣ?
— Дирӯз дар соати математика гуфт, ки «3» ва «5» ҳашт мешавад.
— Хӯб духтарам, инро кӣ гуфт, нодуруст аст?
— Ин дуруст аст, модарҷон, вале имрӯз мегӯянд, ки «2» ва «6» ҳашт мешавад.