КАЛОНКОРИИ МУШ

Рӯзе як шер ба ҷангал омад, то ҳайвонеро шикор кунад. Дид, ки як муш дав-давон тарафи хонаи худ меравад. Шер гуфт:
– Куҷо меравӣ, эй муш?
Муш ҷавоб надод. Шер такрор кард:
– Куҷо меравӣ?
Муш бисёр ба пешонатуршӣ гуфт:
– Дар ҷангал кадоме як филро куштааст. Метарсам, ки ба номи ман овоза нашавад.

ҲАСРАТИ ТИФЛОНА

Писараке, ки синфи сеюм мехонд, аз падараш пурсид:
– Падарҷон! Вақте ки шумо дар мактаб дарс мехондед, оё гоҳе касе бароятон дар омӯхтани дарсҳо кӯмак мекард ва корҳои хонагии шуморо анҷом медод?
Падар дар хушҳолӣ ҷавоб дод:
– Бале, писарам.
– Чӣ касе ба шумо кӯмак мекард?
– Падарам, ки падаркалони ту бошад.
– Дарсҳоро бароятон хуб ёд медод?
– Бале, хеле хуб ёд медод ва ман ҳамеша баҳои аъло мегирифтам.
Писарак оҳе кашидаву ҳасратомез гуфт:
– Чӣ шахси хушбахте ҳастед, ки падари босаводе доштаед.