— Не, ҳанӯз нарасидааст, — гуфт се мард.

Мулло Насриддин чизе нагуфта хомӯш монд. Баъд аз он ки

даъвогар танҳо баргашт, Афандӣ ба зан гуфт:

— Дарахт пеш аз ту омаду бо забони дӯстат гуфта рафт, — хандид

Афандӣ.

— Чӣ хел? — ҳайрон шуд даъвогар.

— Баъди рафтани ту чанд фурсат гузашту ман аз он дӯстам пурсидам,

ки оё ту ба назди дарахт расида бошӣ, «не, ҳанӯз нарасидааст» гуфт ӯ ва

бо ҳамин мавҷуд будани дарахт ва замони гуноҳи худро иқрор кард.

Қозӣ ҳамёнро рӯёнда ба соҳибаш дод.

ГУРБА КАНӢ?

Як рӯз Афандӣ панҷ қадок гӯшт харида омаду, ба занаш дода гуфт:

— Ин гӯштро намак карда монгу беҳсол як шӯрбои балаззат паз.

Занаш гӯштро пухта, думбахонашро заҳорат карда беҳсол шӯрбо

напухт. Афандӣ сабаб пурсид, занаш гуфт:

— Ман барои об равам, гурбаамон омада гӯштро паққос хӯрдааст.

Афандӣ гурбаро бо азобе дошта омаду ба тарозу монда баркашид,

ки вазнаш расо панҷ қадок баромад. Ба занаш гурбаро нишон дода гуфт:

— Агар ин панҷ қадока гӯшт гӯем, гурба канӣ? Агар гурба гӯем,

гӯшт канӣ?

ДЕГАТОН МУРД

Афандӣ деги ҳамсояашро талабид ва баъд аз ду рӯз ба он дег дегчае

ҳамроҳ карда бурда доду гуфт:

— Дегатон зоид, ин бачааш.

Ҳамсоя хурсанд шуд.

Афандӣ бори дигар аз ҳамсоя дег талабид, аммо ин дафъа бурда

надод. Ҳамсоя, ки ин дафъа низ бачадор шуда омадани дегашро

чашмдор буд, омада дегашро талаб кард. Афандӣ гуфт:

— Дегатон мурд!

— Ҳеч гаҳ нашӯнидаам, ки деге мурда бошад! — гуфт ҳамсоя ҳайрон

шуда.

— Магар шунида будед, ки деге зоидааст?! — гуфт Афандӣ.