«Субҳро низ хоҳед дид!»
Посе аз шаб гузашт ва шоҳи аввал аз таърифу ситоиши гурба хаста шуд, ки хамёзаи хоб кашид.
Шоҳи дуввум як бор сурфида хоб ё бедор будани ўро донистанӣ шуд. Ў «ҳмм!» гуфту чизе наафзуд. Пас ў аз остин мушеро бароварда, сар ҷониби чилчароғ дошта, раҳо кард. Муш бўй зада, йўрға карда ҷониби гурба рафт. Гурба устувор медошт чилчароғро ва ҳатто сўйи муш майле накард. Ҳамчу духтарони кўҳсор, ки сатили об бар фарқи сар бардошта, надошта аз сари чашма то хона бубаранд. Чун муш резачорпо замину ҳаво бўй кашида, дар масофаи ду ҷаҳиши гурба дуртар аз ҷойи истоди ў гузашт, гурба безобита шуд. Сояи ашёи хона дар деворҳо ҷунбиданд.
Вале чилчароғ бар сари гурба устувор буд. Шоҳ «Заминларза!»
гўён бедор шуд. Нигарист сўйи гурба, ки чилчароғ хуб медошт.
Вале андаке каҷ тофт.
«Чароғаш каҷ шуда?»
«Шумо хоболуд, шоҳ. Дар чашматон тобад!»
Шоҳро ғафлат зер кард. Шаб аз шаб гузашта буд. Шоҳи дигар муши дуввумро сар дод. Муш аз назди гурба гузашт. Гурба ҳамла карданӣ шуд. Донист, ки дуртар. Лаб лесид. Чароғ каҷтар гашт.
Шоҳи гурбадор чашм кушода дид, ки гурба бо ҳилаву найранг гардан каҷ карда чилчароғ медорад.
«Чӣ шуд ба ту?» гўён хест ва рафта чароғи тори сари ўро рост кард: «Ҳушёр ист! Мабод, ки сарамро хурӣ!» Хамёза кашид шоҳ:
«Субҳ наздик барин!»
Шоҳи дуввум донист, ки таъна ба бой додани гарав занад.
Муши саввумро сар дод. Муш майдареза сўйи гурба рафт, ки оби даҳонаш барои ду муши пешин равон шуда буд. Наздик рафт ў. Гурба безобита шуд ва сояҳо ларзиданд. Шоҳ нигарист сўйи гурба, ки муш наздикаш рафта буд. Шоҳ фарёд зад: «Шер!» Гурба ҷаҳид. Муш ба даҳон гирифт. Чилчароғ аз сараш парида, равғани тафсидаву рехта аланга гирифт…
Пишак афсонаро ёд овард. Гуфтаи очаро низ: «Ғофил мабош!» Баъд якбора ғажжӣ баромаду «муши мурда» дар даҳони ў ҷонбозӣ кард. Почаякаш питирас заду ёзид. Пишак онро гоҳ дар лунҷи рост дошта, гоҳе ба лунҷи чап гардонида, хоиду морвор фурў бурд. Сонӣ чун очааш лаб лесида ҷонибаш тохт. Ноз буд ё миннатдорӣ, худро ба ў молиду соид.

Росу сахт ба танг омад. Мушҳо он қадар зоиданд, ки таҳхонаҳои собиқ заводи Қир нагунҷонад. Мўрчавор даробаро доранд
ва ягон ҷойи ҳалолу тоза намонда, ифлос кардаанд. Инчунин
маргҳои базўрӣ он қадар қир кардааст онҳоро, ки ҳама ҷоро
бўй гиронданд. Шоҳ Росу дар чунин шароит зиндагӣ карда натавониста, гоҳ-гоҳ лаби наҳр барояд, то нафаси тоза гирад. Кадом давлатманд гандуми зери борон мондаро оварда дар саҳни бекаси завод рехтааст; мўру малах ва паррандаву чарранда рез кардаанд.