зада буданд. Зӯр зада, онҳоро боз кардам ва билохира тавонистам бипурсам:

– Падару модари ман дар куҷоянд?

Сафия қабл аз ин, ки ба саволҳои ман ҷавоб бигӯяд, давида рафта бароям об овард. Гуфт:

– Каме об бинӯш.

Ман бо дастони ларзон обро аз дастони Сафия гирифта нӯшидам.

– Ман магар дар филмҳои тасвирӣ ҳастам?

Сафия ба саволи ман ҷавоб надод. Балки ба Эмбер рӯ овард:

– Шояд лозим ояд, ки падару модарамонро ҷеғ занем?

– Лозим нест. Хубтараш шоҳзода Чеймсро фарёд мекунем.

Сафия ба назди Чеймс рафт.

Ману Эмбер танҳо мондем.

– Зиқ нашав, Ҳидоят, мо ватани туро пайдо мекунем, – таскин дода гуфт Эмбер.

Ҳамин лаҳза Сафия бо ҳамроҳии Чеймс аз дар даромаданд.

Чеймс наздиктар омада, ҳайрон-ҳайрон ба ман нигарист, чунки маро бори аввал медид.

Чеймс ба Сафия рӯй овард:

– Ин кист?

– Ҳидоят. Ӯ давлати худро гум кардааст.