СУРАТГИР
(Ҳикоя)

Дар он вақт суратгирҳо кам буданд. Ба назди хонаамон суратгире омада гуфт:
– Сурат мегирем, марҳамат биёед!

Бо Сомон суратҳои зиёде гирифтем. Сомон суратҳоямонро ба хонаамон бурда, ба апаам дода гуфт:
– Апа, ана суратҳои Саид, пулашро диҳед, бурда ба суратгир диҳам.

Апаам, аз кор омада, хаставу асабӣ будааст. Сари қаҳр ба Сомон гуфтааст:
– На сураташ даркору на худаш, худат гиру ба хонаатон бар, ба худат лозим мешавад.

Сомон суратҳоро гирифта ба назди ман овард.
– Ҳаа... апаам пулашро надод, чӣ? – пурсидам аз Сомон.

– Не, аз куҷо, мегӯяд ки на сураташ даркору на худаш, – нороҳат шуда гуфт Сомон.

– Ҳоло мо ин пулро аз куҷо меёбем? – аз Сомон пурсидам.

– Э ҷӯра, биё, роҳи ҳалли мушкиламонро ёфтам, – баъди каме андеша бо хурсандӣ гуфт Сомон.

– Ин роҳи ҳал, чӣ бошад?

– Ту амаки суратгирро ба гап гир, ман рафта аз мағозаи ҷӯраи падарам бист сомонӣ қарз мегирам.

– Баъд мо ин пулро чӣ тавр бармегардонем?