нишон медод, ки бюрократияи мулкӣ дар иттифоқ бо уламои суннитабори ҳанафӣ як кишвари паҳноварро идора мекард.
Дар давраи ҳукмронии Мункэхон, Ботухон низ қудрати худро ба Варорӯд расонд, зеро Мункэ, ба дуализми эҷодшудаи қудрати олӣ муқобилат накард. Ин вазъ ба паҳншавии мазҳаби ҳанафии суннитабор аз тарафи рӯҳониён ва тоҷирони тоҷик дар байни натанҳо табааи «Ӯрдаи Тиллоӣ»-и Наздиволга, балки дар байни ҳокимони он низ мусоидат кард. Пас аз вафоти Ботухон дар соли 1255 ва салтанати кутоҳмуддати писарони ӯ Сартак (номи «тоҷикони тоҷир» аз ҷониби муғулҳо) ва Улакчӣ, бародари мусулмони ӯ, Баракхон дар яке аз кишварҳои паҳновари ғарбии муғулҳо ба қудрат расид. Тибқи гузориши нависандаи асримиёнагӣ Ҷузҷонӣ, хони оянда дар шаҳри Хуҷанди тоҷикон