БАҲОР МЕОЯД

Зи роҳи дур,
Аз он сӯйи кӯҳҳои кабуд,
Зи дасти бози уфуқ,
Аз каронаи дарё,
Аз он ситораи дунболадори розолуд,
Зи боғҳои гули сурхи шаҳри афсона,
Зи кӯйи ишқ,
Намедонам аз куҷо,
Зи биҳишт
Чӣ пуршукӯҳу шукуфон,
Баҳор меояд.

Сапедадам, лаби ҷӯ, беди мушки зарди латиф,
Шавад чу боз чу минқори булбули навзод,
Ба боли боди гулафшон,
Баҳор меояд.

Баҳори афсунгар,
Пур аз ҷавона кунад пайкари дарахтонро,
Ба рақс оварад он чашмаҳои ҷӯшонро,
Шукуфадор кунад орзуи инсонро.

Баҳор пайки умед асту муждаи дидор,
Чӣ рӯзҳо гузарондам дар интизор баҳор,
Ки бишнавем зи Саъдӣ ба базми озодон:

«Дарахт ғунча бароварду булбулон мастанд,
Ҷаҳон ҷавон шуду ёрон ба айш биншастанд».

УҚОБҲОИ СУХАНГӮ

Уқобҳои сухангӯ,
Уқобҳои ғаюр,
Ки авҷи қуллаи торих ошёни шумост
Ва шуълаҳои ҳунар
Шукӯҳи ҷони шумост.
Ба гоҳи шодию ғам гирди ҳам чу биншинед,
Зи якдигар зи насими саҳар намегиред,
Суроғи мурғи қафасзодро, ки тӯфон бурд?
Ва ҳар баҳору хазон
Шароби шеъри шуморо ба ҷоми ҷонаш рехт,
Таронаҳои шуморо нишасту аз бар кард,
Ҳамосаҳои шуморо зи шавқи дил бӯсид,
Ҳамеша бо худ гуфт:
Агар сухан нагушояд даричаи тоза,
Ба сарзамини умед,
Агар ки шеър набошад нидои озодӣ.

ШАФАҚИ ДАРЁӢ

Ҳарири мавҷ мепечад ба дасту пои ҷангалҳо,
Ки мерақсанд дар ойинаи дарё.