САФАР

Сафар хуш аст, агар аз сафар биёӣ боз,
Сафар, ки сар ба ҷудоӣ ниҳад чӣ душвор аст?
Барои ман, ки ҷудоӣ кашидаам ҳама умр,
Зи нав ҷудоии ёрон ғаме гаронбор аст.

Надонам ин чӣ гирифтории дилозорест?
Ба ҳар кӣ дил бисупорам ҷудо шавам аз ӯ,
Ҳамеша дар дили ман орзуи дидор аст.

Шавад, ки марз намонад дигар ба рӯи замин,
Парандавор ба ҳар сӯ сафар кунад инсон.
Сафар нишонаи дидорҳои нав бошад,
Ки муждаҳои хуш орад барои мунтазирон.

Ту, эй мусофири маҳбуби сарзамини баҳор,
Бирав, бирав, ки раҳат ҷовидона равшан бод!
Бад-он умед, ки дидор дар Ватан бошад,
Умеди васли ту пайваста дар дили ман бод!

ҶАНГАЛ, ЭЙ ҶАНГАЛ

Салом, эй ҷангали хомӯш,
Салом, эй ҷангали фарсуда аз хоби мусалмонӣ,
Салом, эй орзуманди баҳор,
Эй ҳамнафас бо ман!
Зи бори барфи сангин шонаи хушкат чу холӣ шуд,
Чаро ашкат шуда ҷорӣ?
Магар аз ранҷҳои рафта ёд орӣ?
Хушо он гиряи шодӣ,
Пас аз дуриву душворӣ.

Ту, ки ман нестӣ бори дигар сабзу шукуфон шав,
Зи нав омодаи боди баҳорон шав,
Ҷавона овару барг овару маъвои мурғон шав.
Шабонгаҳ ахтаронро аз фалак барчину пар-пар кун,
Аз онҳо ҷомаи симина дар бар кун,
Ки фардо бинамат ғарқи шукуфа,
Ҷангал, эй ҷангал!

ОЁ АФСОНА АСТ?

Зиндагӣ афсонаест, ки девонае нақл мекунад.

Шекспир

Дишаб, ки шаҳри пурсадо хуфт,
Ман то саҳар бедор будам.
Дар хилвати ғавғои андешаҳо,
Ҷонам барошуфт.

Гардишкунон рафтам ба аъсори гузашта,
Пурсидам аз донои даврон: