Ки лашкар кашад тирашаб пеши рӯз,
Бигирад сари ҳури гетифурӯз,

Манижа бишуд, оташе барфурӯхт,
Ки чашми шаби қиргунро бисӯхт.

Ба гӯш-андарун бонги рӯинахум,
Ки то кай расад Рахши пӯлодсум?!

БАРОВАРДАНИ РУСТАМ БЕЖАНРО АЗ ЧОҲ

Таҳамтан бипӯшид румӣ зиреҳ,
Барафканд банди зиреҳро гиреҳ,

Ба пеши Худованди Хуршеду Моҳ
Ниёиш бад-ӯ карду пушту паноҳ,

Ҳаме гуфт: «Чашми бадон кӯр бод,
Бад-ин кори Бежан маро зӯр бод!»

Ба гурдон бифармуд, то ҳамчунин
Бибастанд бар гирдгаҳ банди кин,

Бар аспон ниҳоданд зини хаданг,
Ҳама ҷангро сохта тез чанг.

Таҳамтан ба Рахш-андар овард пой,
Ҳамерафт пеш-андарун раҳнамой,

Чу омад бар он санги Аквон фароз,
Бад-он чоҳи андӯҳу гурму гудоз,

Чунин гуфт Рустам бад-он ҳафт гурд,
Ки «Рӯи заминро бибояд сипурд,

Бибояд шуморо кунун тохтан,
Сари чоҳ аз ин санг пардохтан!»

Пиёда шуданд он сарони сипоҳ,
Ки аз санг пардахта монанд чоҳ,

Ба санг-андар овард ҳар ҳафт чанг,
Шуда монда гурдону осуда санг.

Чу аз номдорон биполуд хай,
Ки санг аз сари чоҳ нанҳод пай,

Зи асп-андар омад Гави шери нар,
Зиреҳдоманашро бизад бар камар,