Нахоҳад, ки аз тухми мо бар замин
Касе пои хеш андарорад ба зин!»

Раҳо кард занрову бинвохташ,
Чунон кард пайдо, ки нашнохташ,

Ба зан гуфт, к-«Эй зираки ҳушёр,
Чунон кун, ҳамеша лабат баста дор,

Мабодо лаби ту ба гуфтор чок,
Суханро ҳамин ҷо фурӯ кун ба хок!»

Чунон дид духтар-шро дар ниҳон,
Куҷо нашнавад панди кас дар ҷаҳон,

Биомад зи тимору гирён бихафт,¹
Ҳаме пӯст бар тан-ш, гуфтӣ, бикафт.²

ОГОҲ ШУДАНИ МЕҲРОБ
АЗ КОРИ ДУХТАРАШ

Биомад зи даргоҳ Меҳроб шод,
К-аз ӯ карда буд Зол бисёр ёд,

Гаронмоя Синдухтро хуфта дид,
Рухаш пажмурида, дил ошуфта дид,

Бипурсиду гуфташ: «Чи дидӣ, бигӯй,
Чаро пажмуридат ду гулбарги рӯй?»

Чунин дод посух ба Меҳроб боз,
Ки «Андеша андар дилам шуд дароз,

Аз ин ганҷи ободу ин хоста
В-аз ин тозиаспони ороста,

Аз ин кохи ободу ин бӯстон,
Аз ин комгорӣ дили дӯстон

В-аз ин ридакони сипаҳбудпараст
В-аз ин боғу ин хусравонӣ нишаст

В-аз ин чеҳраву сарви болойи мо
В-аз ин ному ин донишу ройи мо,

Бихафт – бихуфт.
Бикафт – кафид.