сари ду по нишаст. Лаб газида, сар ҷунбонда, Амин-ҷонро ҷеғ задан гирифт.

— Ҳой баҷем, ҳой ҷони оча!.. Аминҷон!..

Аминҷон тоб хӯрда модарашро диду чӯбчилларо ба замин партофт ва ба тарафи вай тохт. Калонтари бачаҳо бепарво аз аҳволи Шоиста чӯбчилларо бардошта, бодбаракро боз ба ихтиёраш сар додан гирифт. Аминҷон, ки ҷомаи тунук пӯшида ва гиребонаш яла буд, гӯшҳои суп-сурхашро молида, ҳиҷолат кашида, ба назди модараш омад.

— Эҳ, мебахшед, очаҷон, салом...

Шоиста ҳой-ҳой гирист.

— Ту? Ту зиндаӣ?.. Ту маро хавотир кардӣ. Дили ман зимистон асту дили ту баҳор будааст. Э беақле, туро кофта гаштаанд.

Аминҷон, ки аз ҳама бохабар буд, оҳиста аз багали модараш бардошта хезонд ва бо овози нарму узрхоҳона:

— Ман медонам, — гуфт, — ҳамин шаб рафта будам. Қиссаи повускаро муфассал нақл карда доданд. Фардо гусел мешавем. Ҳа, фардо ба ҷанг меравем. — Аминҷон гап мезаду дасту по мехӯрд, чунон ки аз модараш дамхӯр ва гунаҳкор бошад. — Саҳарӣ ба ҳавлӣ рафта будам, — илова кард ӯ. — Масти хоб бубед, дилам нашуд, ки бедор кунам. Ин бачаҳо тавалло карданд. Бодбаракро як бор паронда диҳед, гуфтанд. Не, гуфта натавонистам. — Аминҷон бори дигар ба бодбарак нигарист, ки баланд-баланд ҳаво мегирифт. Осмонро офтоби саҳарӣ мунаввар месохт.

Шоиста ҷон мегирифт. Вай, ки ба писараш такя карда мерафт, хотираш андак ҷамъ гашта, баногоҳ хандид, лекин ханда ҳамоно аз лабаш гурехт.

ШУКРИ ИМРӮЗ

— Апаҷон, — аз доманам дошта нимхез шуд Ҷаҳонтоб, — апаҷон...

— Ҳа, ҷони апа! Апа нагуфта гап задан гир. Чӣ мехоҳӣ, укоҷон? — Ҷаҳонтоби хурдакакро аз замин