Чу ҳоли фазл бидидам, ки чист, бигзидам
Зи кор пешаи ҷулоҳагӣ барои писар.
Бад-ў навиштаму пайғом додаму гуфтам,
Ки эй Саодат дар фазл ҳеҷ ранҷ мабар.
Агар саодат хоҳӣ, чу номи хеш ҳаме
Ба сўи нақс гарою тариқи ҷаҳл сипар.

Ва дар қасоиди дигаре менолад, ки:

Чун умедам бурида шуд зи халос,
Чӣ нависам зи ҳоли худ дигар?!
Ҳоли тифлони ман чӣ гуна бувад,
Гар расадшон зи ман ба марг хабар.
Беш аз ин ҳоли худ нахоҳам гуфт,
Розиям, розиям ба ҳар чи батар.

Аммо Масъуди Саъд як шоири баландовоза ва гирем, ки борҳо «лафзи дурри дариро ба пои хукон рехт», лекин аз ин хукон ҳам дили хуше надошт ва гоҳ-гоҳ дар лобалои абёти қасоид ба рагаҳое аз шақовати онон бармехўрем, ки дар канори мадеҳаҳо ҷой гирифтанд ва албатта, баррасию таҳлили мадеҳи шоирон ба фурсате бештар ниёз доранд.

БОБИ 12

КОРҲОИ ХАТТӢ, МАХСУСИЯТ ВА МЕЪЁРҲОИ
ОНҲО АЗ ФАННИ АДАБИЁТИ ТОҶИК

Корҳои хаттӣ ва ҳунари эҷоди онҳо дар таълими адабиёт мавқеи муҳим ва арзиши зиёд дошта, дар ташаккули тафаккур, ҷаҳонбинӣ, нутқи шифоҳию хаттӣ ва дараҷаи саводнокии хонандагон нақши созанда мебошанд.
Мушоҳидаҳо собит месозанд, ки саводнокӣ ва нутқи хаттию шифоҳии хонандагон яксон набуда, аксаран ниҳоят пурғалат аст, дар навишт хатоҳои зиёди услубӣ, имлоӣ ва китобатӣ содир менамоянд.