Дар кори таҳқиқӣ ба сурати густурда авомили тақвияти фарҳангиро ҳавзаҳои маънавӣ, омӯзишӣ, мазҳабӣ, сиёсӣ, иқтисодӣ, иттилоотии ҷомеаи Тоҷикистон ошкор мекунад. Ҳифзи ҳувияти фарҳангӣ дар бистари ҷаҳонишавӣ тибқи андешаи нигоранда аҳамияти нахустмартабаро бархурдор аст. Ормонҳои миллии чандсадсолаи тоҷикон ва мероси фарҳангии онҳо дар ҳоли эҳёшавӣ қарор дошта, ваҳдати миллии бадастомада натиҷаи ҳамон омилҳои ба ворисиятгириест, ки тоҷикон тӯли ҳазорсолаҳо онро тақвият додаанд. Ҳифзи ҳувияти фарҳангӣ шарти аслии эҳё ва ҳамоҳангӣ дар ҷомеаи Тоҷикистон мебошад. Баррасии ҳувияти фарҳангӣ дар ҷаҳорчуби фалсафаи иҷтимоӣ барои сохтани тасвири комилтар аз воқеияти иҷтимоӣ аз аҳамияти хоссе бархурдор аст.
Ҳар як кишвар бояд тамоми кӯшишу чораҳоро ба ташаккули шуури таҳаммулпазирӣ тавассути омӯзиш ва фарогирии донишу таҷрибаи сатҳи ҷаҳонӣ дар рӯҳияи сулҳсозӣ ва вокуниш ба зӯроварӣ, ташаккули маҳорат дар соҳаи бунёди сулҳ равона созад. Инро танҳо тавассути нигаҳ доштани тафаккури меросии аҳолии кишвар чун арзиши муҳими фарҳангӣ, таҳкими он дар заминаи истиқлолияти давлатӣ, асолати хотираи фарҳангӣ ва таърихӣ, шаъну шараф, эҳтиром ба гузаштаи беҳтарини он метавон анҷом дод, чунки ҷаҳон на танҳо ба кишварҳо тақсим шудааст, балки онро бо ташаккули тамаддунҳои гуногуни ҷаҳонӣ фаро гирифтааст.
Дар марҳалаи имрӯза ҳеҷ кишваре дар ин дунёи печида бидуни татбиқи зеҳнияти таҳаммулпазирӣ боқӣ намемонад, чунки замони постмодерн аз лиҳози худмуайянкунии миллатҳо беш аз пеш таҳоҷуми хабарии ҷомеаҳои тавсеаёфтаро бар ҷомеаҳои рӯ ба инкишоф арзёбӣ менамояд. Фикр кунед, ки шумо ақаллият ҳастед ва зарурати хориҷ шудан аз он минтақаро доред, чунки ақалият таҳти фишори аксарият қарор дорад. Чун шумо барои баромадан аз мавқеи ақалият, ки муҳити шуморо ташкил мекунад, кӯшиш мекунед, иқдомҳоятон оқибат шуморо аз вартаи тангназирӣ берун хоҳанд кард, аммо муҳити иҷтимоии қаблан дошта ҳамеша нигаронкунанда аст ва қонуни ҷомеаҳо новобаста аз навъҳояшон тобеъ будани ақаллият бар аксарият маҳсуб мешавад.