Андаке маҳзун шавем, ҳатман аз худ суолгузорӣ мекунем, ки кадомин амали бадро дар нисбати муслимин анҷом додем. Чун роҳҳои рушди молиявии хонаводагиро напазируфта, амиқан барои такмил иштиёқ надорем ва хештанро ҳамроҳ бо аҳли байт дар чаҳордевори хона маҳбус сохтаем, боз мегӯем, ки дар инҳитоти мо қудрат гунаҳгор аст. Мустазъаф ҳамеша умед бар дигарон дорад ва рушди хуро низ дар эшон меҷӯяд.
2. 2. Арзишҳои ҷомеа дар қаринаи ба ворисиятгирии анъанаоти фарҳангӣ дар ҷомеаи муосири Тоҷикистон Фарҳанг хусусияти муҳими инсони муосир аст, ки ӯро бо дарназардошти табодул ва ташаккул додани ҷаҳони сунъӣ муаррифӣ месозад, аз аносири дигар ва ғайрифарҳангӣ мутафовит менамояд, яъне мафҳуми фарҳанг муқобили ҷаҳони табиист ва дар оғуши табиат алорағми он баррасӣ мегардад.
Фарҳанг бидуни навсозӣ вуҷуд надорад, он ҳамеша ягонагии анъана ва навовариро фаро гирифта, шаклҳои хешро тавассути тағйирхӯриҳои пай дар пай дар бар мегирад.
Имрӯзҳо, ки муосирсозии ҷомеаҳо ва фарҳангҳои суннатӣ, бо фарогирии дигаргуниҳои гуногуни иҷтимоӣ-фарҳангӣ, ки дар кишварҳои гуногун ба амал меоянд, ҷаҳонишавии фарҳанг дар сартосари ҷаҳон мушоҳида мешавад. Гузашта аз ин, муосирсозии ҷомеаҳои рӯ ба инкишоф аз марҳилаи саноатӣ берун баромада, тамоми хусусиятҳои онро дар ҷомеаҳои иттилоотӣ дар бар мегирад. Глобаликунонии фарҳанг раванди ба фарҳанги ягонаи ҷаҳонӣ пайвастани фарҳангҳои миллиро ҳануз намефаҳмонад, чунки дар раванди ҷаҳонишавӣ мо ваҳдати муайянеро мушоҳида намекунем.
Синтези фарҳангҳо бо нигоҳ доштани гуногунии фарҳангҳо аз аҳдофе маҳсуб мешавад, ки раванди ҷаҳонишавӣ онро роҳандозӣ мекунад, аммо аксуламали ҷаҳонисозӣ низ дар тақвияти ҳадафҳое саъй мекунад, ки такмили гуногунии фарҳангҳоро дар замони муосир пайгирӣ хоҳад кард.