САВДОГАРЗАН ВА ХАРГӮШ

Пиразане дар роҳе ба сар сабади пур аз мавз (банан) равона буд. Вай ба бозори деҳаи ҳамсоя мерафт ва дар сар андешаи савдои бобарор ва фоида ба даст оварданро дошт. Харгӯше пиразан ва сабади пур аз мавзро дида, дар дилаш орзуи мавз хӯрдан пайдо шуд.

«Агар бо ягон ҳилае ба сабад медаромадам, – фикр кард ӯ, – шикамсерӣ мавз мехӯрдам. Чӣ гуна ин кампирро фириб бидиҳам? Биё, гӯё ки мурда бошам, дар роҳ хоб меравам».

Харгӯш давида аз пиразан пеш гузашт ва дар сари роҳи ӯ худро мурда сохту хоб рафт. Пиразан харгӯши хобидаро дида хурсанд шуд:

– Эҳ, ана корам омад кард! Ман мехостам аз фурӯши мавзҳо фоида бубинам, инак Худованд рӯзиамро афзун кард. Харгӯшро мегираму шӯрбои бомазза мепазам.

Пиразан харгӯши «мурда»-ро ба сабад андохту ба роҳаш рафтан гирифт. Харгӯш ба мақсадаш расид. Вай бароҳат дар сабад ҷой гирифт ва ба хӯрдани мавз сар кард. Пиразан ба бозори деҳаи ҳамсоя даромад ва барои гармии савдояш харидоронро даъват кард:

– Биёед, мавзи хуб овардаам, – гӯён сабадашро ба замин гузошта буд, ки харгӯш аз даруни он баромаду роҳи гурезро пеш гирифт. Дар сабад аз мавзҳо танҳо пӯст монда буду халос.