меоварам. Замони фаро расидани вақту соатам боз ба шиками ӯ медароям, то ин ки аз нав зода шавам.

Дурӯғгӯйи чорум чунин гуфт:
— Вақте ман аз шиками модарам баромадам, аз панҷ кирдори бад – куштан, дуздидан, булҳавасӣ, дурӯғгӯйӣ, шаробнӯшӣ ҳазар мекардам. Аммо баъдтар зиндагиам тағйир ёфт: ман ба шаробнӯшӣ, тамокукашӣ ва ҳатто куштор даст задам. Бо вуҷуди ин пас аз вафот дар осмон аз нав зинда мешавам.

Фиребгарон қиссагӯйиро хатм карданд. Яке аз онҳо ба пиру кампир муроҷиат кард:
— Оё шумо бовар мекунед, ки ҳамаи гуфтаҳои мо ростанд?

Пиру кампир кайҳо дарк карда буданд, ки ин ҷавонон фиребгару қаллобанд, аммо инро ошкоро нагуфтанд, балки ҳамаи суханони онҳоро тасдиқ карданд:
— Ҳа, ҳамаи гуфтаҳои шумо, бешубҳа, ростанд, мо ба ростии онҳо бовар мекунем, — гуфтанд пиру кампир ва фиребгарон аз онҳо чизе рӯёнда натавонистанд. Пас, ҷавонон ба пиру кампир пешниҳод карданд, ки онҳо ҳам ягон қиссае бигӯянд.

Мӯйсафед ба қиссагӯй сар кард:
— Набераҳои азизам! — гуфт ӯ. — Панҷ-шаш сол пеш дар заминам пахта коштам ва чунон даромади калон гирифтам, ки аз ҳисоби он метавонистам ҳамаи шуморо бихӯронам. Вале соли қаҳтӣ омад, заминам ҳеҷ гуна ҳосил надод. Ба сари замин омада дидам, ки ниҳолҳои пахтаам чун дарахти хурмо қад кашида мева карданд. Як меваро канда ба хона овардам. Аз даруни он чор донак баромад ва ҳар