ҶЎРА ҲОШИМӢ

ХАТИ АМОНӢ

АСКАР

Аз ўҳдаи ҳама кор

Осон барояд аскар,

Лозим шавад, ба оташ

Тозон дарояд аскар.

Аскар наҷўяд асло

Болин куҷою бистар,

Дар рўи сангу оҳан

Осуда хобад аскар.

Чизе расад барояш,

Бошад варо кифоят,

Аскар надорад асло

Аз бешу кам шикоят.

Сахтӣ расад, ба сахтӣ

Одат кунад ҳамоно,

Аскар бувад фидокор,

Аскар бувад тавоно.

Ин гуна кас набошад,

Бошад чӣ гуна ў кас?

Пас ў набошад аскар,

Аскар набошад ў пас!

АСКАР БУДАН БОЗӢ НЕСТ

Фардо, ки навбат ояд,

Дар саф чу аскар оӣ.

Монанди марди майдон

Дар пеши лашкар оӣ.

Дар рўзгори ҳарбӣ

Одат кунӣ аз ин пас.

Душвор агар биёяд,

Тоқат кунӣ аз ин пас.

Ин ҷо дигар низом аст,

Кору гап аст дигар.

Бисёр машқу санҷиш

Дар ўҳда дорад аскар.

Ин ҷо на кори осон,

Не шуғли нарму чарб аст,

Душворнописандӣ

Қонуни ҳарбу зарб аст.

Ранҷад зи хеш, агар кас

Розӣ набошад ин бор.

Бояд ки нағз донист:

Бозӣ набошад ин кор!

Аскар ки гашта бошӣ,

Ҳамранги аскарон бош!

Ҳамранг буданат чист?

Ҳамсанги аскарон бош!

Дар байни аскарон аст

Ин гуна байти фарде:

Аскар набуда бошад,

Марде чӣ гуна марде?!

АСКАР ЧӢ КОР ДОРАД?

Кишвар, ки тинҷ бошад,

Аскар чӣ кор дорад?

Аскар, агар наҷангад,

Дигар чӣ кор дорад?

Аскар бино бисозад,

Ё раҳ кушояд аскар.

Аскар ба илм кўшад,

Ё озмояд аскар.

Вай ҳарбу зарб дорад

Ғелидаву хазида,

Аз бораву ялангӣ,

Истодаву давида.

Вай машқи тир дорад

Рўзонаву шабона,

То тири худ нишонад

Дар синаи нишона.

Ин боғу ин чаманро

Аскар кунад ҳимоят.

Сар то сари Ватанро

Аскар кунад ҳимоят.

Бошад Ватан барояш

Монанди модари ҷон,

Меҳри Ватан фурўзад

Дар ҷони аскари ҷон.

Осуда чун нишинад,

Аскар, ки нанг дорад? –

Ё ҷанг дорад артиш,

Ё машқи ҷанг дорад!

АСКАР ЧӢ МЕНАВИСАД?

Пайғоми дўстонро

Аскар ки интизор аст,

Пайғоми дўст онро

Бахшандаи қарор аст.

Аз нома барқи шодӣ

Дар ҷони ў дурахшад.

Не, балки номаи дўст

Як ҷони тоза бахшад.

Дар номаи ҷавобӣ

Аскар чӣ менависад?

Ҳаргиз гумон мадоред,

Вай ҳар чӣ менависад!

Бинвисад ў, ки «Ҳастам,

Шукри худо, саломат,

То хидмати Ватанро

Сидқан диҳам давомат».

Ҷои шикоят ояд,

Вай лаб фурў бубандад,

Мардони ҳарзагўро

Аскар намеписандад.

Бемор ҳам ки бошад,

«Ҳастам сиҳат» – нависад:

Андешад аввал аскар,

В-он гоҳ хат нависед.

ДАР МАКТАБИ АСКАРӢ

Дар аскарӣ ба ҳар кор

Ёбӣ равишу роҳе:

Донӣ, агар надонӣ,

Хоҳӣ, агар нахоҳӣ.

Дар аскарӣ шавад кас

Ҳушёру зираку зўр,

Ноҷўр агар бувад кас,

Маҷбур, ки шавад ҷўр.

Доно агар набошад,

Доно шавад дар ин ҷо,

Сарчашмаи муродаш

Дарё шавад дар ин ҷо.

Сад беҳунар ки бошад,

Соҳибҳунар шавад кас,

Дар аскарӣ, бародар,

Чизи дигар шавад кас!