Биёед то талабкори Маҳларӣ бошад, ки нишоне ба даст ояд, ки маро чизе дар зит месояд.
Шоҳ гуфт:
— Он чист?
Сурки Кофар гуфт:
— Эй шоҳ, бидон, ки Салок аз онӣ Арманиҳост.
Набояд ки Маҳларӣро бурдааст.
Шоҳ гуфт:
— Туро худ ба шаҳр бояд рафтан, бошад, ки худ хабаре биёварӣ.
Сурки Кофар гуфт:
— Фармонбардорам.
Рӯй ба роҳ ниҳод, то ба шаҳр омад, ба миёни бозори заргарон ва дар мақоми худ биистод. Самак омада буд ба шаҳр, то нишоне ба даст орад, ки ин кор бо бандаш чӣ кардааст, бармегашт.

Аз он ҷойҷой Самак дар сарои худ мегуфт: «Ночор, донам, ки зуд ин ғалаби ман ояд. Берун равам, то чӣ гуна бошад». Инрошт ва бармегашт, ки ногоҳ Самаку Рӯзафзун ба ҳам бизафтоданд. Рӯзафзун чун Самакро бидид, фарид ва бонг бар ӯй зад. Самак корд баркашид ва ба Рӯзафзун даромад, то ӯро корде занад.
Самак медонист, ки ӯ аз дӯстон аст ба ӯй даромад.
Рӯзафзун дасти вай дарпечид ва корд аз дасти вай биситод. Самак чун чунон дид, дарҷаст ва миёни Рӯзафзун бигирифт, дар худ кашид, бидони, вай марди ӯст, на чун бидони мардон буд. Бо худ гуфт: «Надонам, ки чӣ гуна аст».

Ишон дар ҳам овехта, ки Сурки Кофар бар он мақом расид. Чун Самак бидид, ки яке аз дур месояд, гуфт:
«На бошад, ки душман бошад ва ин озодмардро ранҷе расад». — Даст аз вай боздошт, гуфт:
— Бирав, то туро ранҷе нарасад, ҳар чӣ пеши ман ояд, раво бувад, то ту битарам, ки кист.

Рӯзафзун офарин кард ва гуфт: «Мардӣ ва ҷавонмардии ӯро ошкорам аст, ки худро халафи тири бало сохт ва маро намехоҳад, ки ранҷе расад, агарчи ман дӯсти ваям ва ёкии намедонал ва маро аз душман меникорад».

Псё, Рӯзафзун. Кӯчае буд дар он кӯча рафт ва рӯй
ба сарои худ ниҳод ва допро гуфт, ки