хонаи эшон ва ҷойи корашро медидам. Бароям чой мерехт. Пурсидам, ки:

-Оё мумкин аст ҳамин рисола қабул шавад? Чи касонро бинам, бо киҳо суҳбат кунам? Чанд нафарро номбар карданд, ки шояд баъзе чизҳо дар ёд дошта бошанд, аз ҷумла Раҳим Ҳошимро тавсия карданд, ки ман бо ӯ суҳбат кунам. Рафиқамон ба хонаи ҳар кас муоширату рафтуомад намекард, чунки зиндонӣ шуда будааст. Шояд бо мо гап назаданҳояш ба таъқиби ӯ, ба чанд воқеаи пурҷӯшу хурӯши он солҳо вобаста аст. Аммо беҳбуд ҳам пайдо мешуд. Аз ин музей берун набаромадам, ҳар чӣ буд дар кулвори зеҳнаш, кашида гирифтам.
Аммо аз онҳое, ки бо ӯ шиносоӣ доштаанд, гап рӯёндан мумкин нашуд. Бо вуҷуди ин ман маводи хуби зиёде ба даст овардам ва хурсанд шудам.

Ба Тошканд, китобхонаи Институти
шарқшиносии Академияи илмҳои Узбекистон
рафтам, ки маводи таърихии ду даҳаи аввали қарни
бист, се даҳаи аввали қарни бист, сеяки даҳаи қарни
бистро бисёр дорад ва бо профессор Александр
Александрович Семёнов суҳбат кардам. Дар он ҷо
аввалин бор акси падарамро дидам. Акси падарам
будааст, ки ба шиша часпонида шудааст. Бар рӯйи
ду шиша гузошта шудааст, бинобар ин рангаш