Нола кун, нола кун, э нола кун, э нола кун, э,
Ки бар ин ҷони ба лаб омадаам ҷононӣ.
Булбули вола, маранҷ аз сари ноз аз суханам:
Хӯш наво дорӣ, чун ӯ лек куҷо мехонӣ?

Зи ҳама нағмаи пурғулгули булбул шуда дилгир, Волаи нози навои ту шудам, Аҳмади Зоҳир!
Шиква аз ғам накунам ман пас аз ин, чунки Худованд Дода ту, карда зи оҳат қадами ғам занҷир.
Ман чӣ сон шефтаи ҳусни навои ту нагардам, Ки ту бо марҳами захма задӣ бар захми дилам тир.
Лаззати меҳри садои ту ба гаҳвора шунидам, Ман аз он чашмаи Зам-зам, шарафи кул-қули шир.
Ба Худо, тоқати бишнидани сози ту надорам, Ҳам на ёрои на бишнидани ӯ, гӯй, чӣ тадбир?!
Ҳамаанд ошиқи зори ту, наузамбиллоҳ Ки Худоро набувад ин, ки бувад: муслиму кофир.
Шоирам шоираки сода, вале авҷи тари ту, Дода илҳоми наве, карда маро шоири моҳир.
З-ин сабаб аз дилу ҷон васфи камоли туи ҳофиз, То бувад умр кунад лутфи каломи мани шоир.

Сарояд Аҳмади Зоҳир Саме бо чаҳ-чаҳи ширин,
Дилам аз ростӣ сӯзад ба ҳоли булбули мискин.

Чӣ андӯҳест, вақте як гуле не, чун дигар гулҳо,
Ниқоби хок бар рух мекашад айёми фарвардин.
Ҳазорон оҳ ҳар як лаҳза агар гӯям ба сад сӯзиш,
Дилам пас андаке меёбад аз тугёни ғам таскин.
Дилам кайҳо ба чанги оташи шайдой афтода,