МӮҲТАРАМИ ҲОТАМ

БУЛБУЛИ ШӮРАНГЕЗ

Суруди ту зи дил хезад, нишинад боз бар дилҳо, Чу амворчи хурӯшон некашад худро зи соҳилҳо.

Ту гарчи дар баҳори ошиқӣ дигар намерӯй,
Гули овозат умре сар барорад аз гили дилҳо.

Ба эъҷози навин бархез, шӯри булбулон ангез,
Бияфзо ишқи ошиқҳову бикшо ақли оқилҳо.

Ба ёди лаҳни ту рафт ашки чашми булбулон бар хок, Ба умеди ҳавоят сар кашида лолаи дилҳо.

Суруди ту ки барҳақ сеҳри достони Масеҳо кард, Ба нерӯи навои ту зи ҷо хезанд бисмилҳо.

Ба фарёди ту гулҳо аз канори санг мерӯянд,
Ба эъҷози навои ту малак гарданд азозилҳо.

Чу ҳарза буда қасди қотилони кӯру кар бо ту,
Садои ту ба ҳар рӯзе кушод сад бор қотилҳо.

Ба танҳои ту бо мой, ба ҷамъе маҳфилорой,
Физой шӯри ошӯбе, дамӣ сури сирофилҳо.