Мусаллам аст, ки муҳити солим афроди солимро ба воя мерасонад. Ҳар як падару модар ҳам бо ормону нияти холис барои фарзандони худ сазоворитарин шароитро муҳайё сохтан мехоҳанд, ки дар он мақом аҳли байташон бо тамоми нерӯву тавони ақлӣ аз фазилатҳои ахлоқӣ баҳрабардорӣ намоянд.

Волидон ба тавоноии фарзандони худ имтинон доранд ва ба эҳтимоли тамоми фардияти махсусро доро будани онҳоро эътироф мекунанд. Дар муомилаву муносибат намудан бо онҳо ҳам бо эҳтиёт аз одитарин назокати рафтору кирдори муносиб истифода мебаранд ва дар хусусиятҳои ахлоқии авлоди хеш шомил ва пайдо шудани падидаҳои матлубу шоистаро дар одобу аъмолашон дидан мехоҳанд. Ғолибан ин ҳадафи умедворкунанда ва муассир ҳар касро ба гуна ва тариқаҳои мухталиф ва талошҳои пайваста даст медиҳад.

Дар ин ҷо ба риштаи таҳлил ва баррасӣ кашидани як нуктаи муҳимро ба маврид медонем. Иддае аз падару модарони ҷавон аз доираи донишҳои педагогӣ фосилаҳо дур ҳастанд. Муътакид бар онанд, ки бо сарвату дороӣ хостаҳои кӯдаконашонро амалӣ мекунанд ва онҳоро аз пӯшиданиву хӯрдани бениёз медоранд. Ба ин васила бовар бар он мебанданд, ки нишонаҳои ахлоқӣ худ аз худ дар вуҷуди кӯдаконашон падид меоянд ва дар ҷустуҷӯи васоити ахлоқӣ мӯҳтоҷ ба кӯмаки дигарон ҳам нестанд. Тарафдорони ин андешаи ботил хатои ин амалашонро замоне дарк ва эҳсос мекунанд, ки лаҳзаҳои ҷолиб ва фурсати муносибро аз даст раҳо кардаанд. Чун фарзандонашон ба синни бузургтар расиданд ва дар ин ҳолат дар тарбияти авлоди худ ба душворӣ мувоҷеҳ мегарданд, ин ҳама носозгориҳо натиҷаи танпарастиву худкомагии худи онҳост, ки аз оқилона фаҳм накардану ба кор нагирифтани афкори ахлоқӣ ва фармудаҳои андерзомези пешиниён мебошад. Аз дигар тараф камбудии ҳар як падару модари ҷавон аст, ки бо вуҷуди бархурдор будан аз раҳнамудҳои насиҳатбори ниёгон дар шеваи