Пештар омадам.
Вай коғазҳои паҳну парешони рўи мизро ин сў он сў тагу рў карда, ниҳоят чизи даркориашро пайдо кард.
– Ба номи идораи мо аз қисми ҳарбии Симферополь, аз номи ҳамшаҳриёнамон арза омадааст. Маслиҳат карда, санҷиши онро ба ту месупорем. Агар нағз иҷро шавад, оянда ба ҳисоб мегирем.
– Раҳмат барои боварӣ, муаллим. Кай ба роҳ бароям?
– Метавонӣ аз пагоҳ. Ба Меҳрӣ гўй, ки ба муддати як ҳафта командировка нависад.
– Ташаккур, муаллим, – хам шуда таъзим карда пуштнокӣ то таги дар омадам. Ба ҳамон минвол аз кабинет берун шуда қариб буд, ки ба бағали Меҳрӣ дароям.
– Ҳамвор, ако, ба Шумо чӣ шуд? – Овози нарми Меҳрӣ маро ба худ овард.
– Ман... Ман, э мебахшед, Меҳрихон...
Ин дам овози хўҷаин ба воситаи селектор баланд шуд.
– Маячка!
– Лаббай, Қамбар Аслонович!
– Ба ин сағира ба муддати як ҳафта ба Симферополь командировка навис.
– Хуб шудааст!
Меҳрӣ ба ман рўй овард.
– Кайф-ку.
– Чаро.
– О, мардум соҳили баҳрро орзу мекунанд. Ё Шумо ба Ялта рафтанӣ нестед?
– Не, шунидед-ку, ба Симферополь меравам.
– О, Шумо чӣ хел одам? Ба Симферополь рафта ба Ялта наравед, беҳтараш, умуман наравед. Он тарафаш бо троллейбус се соата роҳ. Ҳатман равед.
– Ё оллоҳ ё насиб!
– Ана, ин гапи дигар. Акбар-ака, аз Шумо як илтимос.
– Хуш, чӣ биёрам.
– Э, ба ман ҳеҷ чиз лозим не. Шумо ба ҳарфи ман гўш диҳед.
– Хушш.
– Агар тавонед, агар ба Ялта равед, агар...
– Хушш, чӣ кор кунам?
– Иҷро мекунед?