Чаро тоҷи шоҳӣ ниҳӣ бар сарат?
Ба яздони додору рўзи сафед,
Ба гардуни гардону тобанда шед.
Ба фархунда фаррух маҳи Фарвадин,
Ба оини базму ба майдони кин,
Ки гар дил бар ин кор пуркин кунам,
Мар-он мардро хишт болин кунам.
Ситонам эй Кайхусрав он тоҷу тахт,
Намонам ба он бум шохи дарахт.
Ҳама бумашон ҷумла вайрон кунам,
Ку номи палангону шерон кунам!
Афросиёб (рў ба ганҷур гардонда)
... Даҳ бадра зар,
Ҳамон тоҷу он ёраи богуҳар,
Зи дебои зарбафти румӣ се тахт,
Зи ёқуту пирўза тобон се лахт,
Дусад хубрўёни тотору чин,
Зи дебо саропардаву аспу зин!
Ганҷур. Сар ба фармонатон ҳастам, олампаноҳ!
(Меравад).
Барзу (ба Афросиёб). Тайёрам ба набарди Рустам!
Афросиёб (рў ба осмон оварда).
Шукрат, эй яздони пок, ки дили ин ҷавони бебокро ромам кардӣ! (Ба Барзу).
Аҳсант, эй яли номдор!
Зафар ёрат бод!

Ҳавлии модари Барзу Шаҳрў. Модар чашм дар роҳи писар аст. Ниҳоят дар кушода ва Барзу хушҳол ворид мешавад.
Барзу. (тўҳфаҳои Афросиёбро пеши пои модар партофта).
Бигир, модарҷон, ин ҳамаро!
Шаҳрў (ҳайрон).
Ин чист ва аз куҷо бар ту расида?
Барзу (даст ба ҳаво бардошта) Албатта, аз ҳаво не! Тўҳфаҳои Афросиёб аст ин!