Рузбеҳ бедор мешавад. Раҳгумзада мардест ба зулмат. Ба гўшаш меояд садое. Мурлиспанд. Ба ёд меорад. «Боғи Маздак»-ро ки ин «Озарма – аз тамошои он барои охирин бор гуфта буд: Онҳо ба қаламрави Зулмат поин мераванд ва як наъраи ҷигархарошу нуфузкунанда бармеоваранд, ки он худ асли даъват ба наҷот аст…
Мурлиспанд!
– МУРЛИСПАНД! Ва аз ҳайбати ин овоз парандаи дигаре пурбим аз болои сараш мегузарад ва дуртар аз ў сахт бол мезанад, фарёд мекашад. Ба яқин тўъмаи сайди худ мешавад. Чунин аст расми кавираҳо ҳама корҳо ба торикӣ анҷом пазиранд. Ва ё биёбон фақат ба шабонгоҳ Қонуни кавираҳо ҳамин аст: об саробу сароб об намояд ба назарҳо. Рўзбеҳи порсӣ Салмони форсӣ шавад ба забонҳо. Мурлиспанд!.. Ин суруди биёбон аз охирин офаридаҳои шўрангезу ғамангези Борбад дар бораи хиёнат буд.
Дигар даруни шӣълаҳо нола мекашанд созҳо: Мурлиспанд! Ва Зутар гиря мекунад то саҳар. Вале Рўзбеҳ нишаста болои Уштури Сафед мерафту мерафт, ҳеҷ набуд, ки расад ба ҷое. Ситораҳо дар осмон кўр мехўранд, даруни зулмати гўрсон ў роҳ мепаймуд, вале ҳеҷ набуд, ки дамад субҳ. Ин ҳамон замон буд, ки ў бо хашми ҷангу овардани душман кишвари худро тарк кард. Ва ё ин ҳамон лаҳзае буд, ки дар интизори расидан ба мақсуд замон тўл мекашад ё ба як ҷой мемирад? Ва ё ў дар ҳамон марҳилае буд, ки бо иштиёқи ҳарчи зиёд онро гузаштан мехосту вале наметавонист? Ва ё давидане дошт ба хобу тапидане ба бедорӣ? Ва ё ў дар ҳамон ҷодае буд, ки оғозаш интиҳову интиҳояш оғоз аст?