Ва ба ҳамин далел аст, ки танҳо амри мутлақ метавонад мабнои ахлоқ боша два мутаассиф ба унвони қонун гардад. Ва танҳо касоне, ки барои таҳаққуқи чунин амре аъмоли худро анҷом медиҳанд, ахлоқи ҳастанд.
(Девори Хуросон)

Ҳеч чиз дар дунё монанди ақлу илм мўҳтоҷи озодӣ нест.
(Девори Хуросон)

Инсон шинохтанӣ нест. Фақат таҳти як қонуни умумиӣ рафтор мекунад…
(Девори Хуросон)

Вақте як озода бадавӣ ва фоқиди фарҳанги хеш шуд биниш ва эҳсосаш дигар қодир нест, ки арзишу зебоии қавми хешро, таъриху фарҳанги хешро дарёбад. Қавми моро ба ҳамин марҳила расонидаанд.
Яке аз мушаххасот ва мояи фахри як озода, ки ўро аз ақвоми ваҳшӣ ва бадавӣ мутамоиз месозад, доштани виҷдони таърихӣ ва маърифату ишқ ба суннати гузаштааст.
(Девори Хуросон)

Маҳз хирад посдору нигаҳдори ҷону зиндагист.
Хираде, ки ба нигаҳбонии хама ҷонҳову ҳама зиндагон ва ҳама инсонҳо барнахезад, хирад нест…
(Девори Хуросон)

Шариату дин ва иродаи Худо асл нестанд, балки зиндагӣ дар ин гетӣ ас ласт ва хирад посдори ҳамин зиндагист…
(Девори Хуросон) Хирад аз бузургтарин тарозўи амал аст.