— Ҳой, почо! Чиҳо мегўед? Ба шумо чӣ шуд? Андак истед! Ин хел сабук набудед-ку...
— Беҳуда киштӣ ба хушкӣ иаронед, оя. Гапи ман тамом. Дигар ин ҳавлиро пушти сарам бинад! Шумо ҳам, ин тирмизаки фисин ҳам роҳи манзили моро фаромўш кунед. Та-моман! Шавҳари говдилатон ҳам дигар ба даргоҳи мо наравад! Шумо, оя, агар дар кў-ча маро бинед, илтимос, рўӣ панох кунед. Аз хоҳаратоп ҳам дасту дил шўед! Акнун хар дуятон то киёмат аз ҳамдигар ҷудо меша-вед... Фарзандҳоямон ҳам аз ин пас бегонаи бегонаанд ва то зиндаанд, ҳамгап намеша-ванд!
Ана, ҳамин хел, оя. Гапи ман тамом! Мин-баъд ҳар кас аз худаш нолад, аз гапи гуф-таи худаш пушаӣмон гардад, аз такдираш хафа шавад.
Омин!
Инак, тут табъи дили ману Мўъмина пухт. Мо чуфт нашуда, тоқа-тока чудо шудем. Вз ачаб таззоде: аз ин кор мо—ҷавонҳо шоду хурсанд, аммо волидон хафаю хушкадимо-ганд. Сазои сарашон! Гарчанде муваккатист, ба ҳар ҳол бигзор, ки рўҳан азоб кашавд ғусса хўраид, аз карда пушаӣмон шаванд!
Акнуп навбат ба Саъбабону. Ҳоло бе ягон шакку шубҳа аён аст, ки ў ҳақикатан ҳам об-ро лоӣ карда, моҳӣ доштанист ва, ба акидаи худаш, барои ману Муъмина хизмати хироиэ мекунад. Аз ин рў, бегумон, вай подошн ама-лн худро бесаброна интизорӣ мекашад.
Хўш, ўро ҷӣ гуна чазои сазовор боя;] дод? Ҳеҷ гуна! Зеро бо ин кампираки миччорук чӣ ҳам метавон кард?! Нашавад ки зада задэ, устухонашро ба чангу гарди осиё табдил ди-ҳӣ... Ба ии қабил муштипарҳои гандумнамои чавфурўш ҳатто аз бинӣ боло гап зану қандатро хўр! Даррав якро даҳу даҳро сад кар-да, аввал идора ба идора медавонанду сонӣ хурду калоии деҳаро ба гап афтопда, касро расвою радди маърака ҳам мекунапд.
Зимпан, ҳоло таънаю маломат ва қасду пушти нохун барин фоидае надорад. Чунки кас ҳар қадар кўшиш кунад ҳам, думи саг рост намешаваду бо Аптенабону баҳсу ҷавоб кардан мисли ба дарафш мушт задап аҳмақӣ мебошад. Салоҳи кор он аст, ки баъди «арзи миннатдорӣ»
Азизро ёфта, дурустакак, мардо-на гап-гап кардан даркор...