— Дарвоқеъ, ако, як бори дигар ҳамон мактубро диҳед! — Мўъмина аз кисааш кога-зи чорқатеро бароварда, ҳусни хатҳоро муқои-са карду бо заҳрханд гуфт: — Инро бинед, ако: ҳардуяш себи дукафон барин...
Саросема ҳусни хатҳоро киёс намудам: рост, ҳар ду мактубро як кас навиштааст! Ле-кин кӣ? Андешамандона коғази чорқатро ба | соҳибаш дароз кардам. Лекин вай нагирифт ва гуфт:
— Онро хонед, ако. Баъд ба ягон хулоса меоем.
Ип мактуби ғалатӣ мухтасар буд: «Мўъ-мипахон! Барои Шуморо ташвиш дода, норо-ҳат кардан пешакӣ узр мепурсам. Умуман, маро бубахшед, ки ба ҳаёти шахсиатон да-холат карда истодаам. Лекин, дигар илоч на-дорам. Зеро ба Шумо дилам месўзад. Наме-хохам, ки ҳаётатон талх шавад. Барои ҳамин густохӣ карда, як гапи ҳақро кушоду равшап гуфтанӣ: гаҳворабахшатон Риёз моҳи беаӣб нест ва Шуморо писанд намекунад. Вай Ма-лоҳат ном ҳамкурсашро иағз мебинад ва онҳо аллакаӣ ба як болишт сар мондагӣ... Ин-ро, ки аник медонам, ба Щумо нагуфта на-метавонам. Хап истоданро вичдонам намебар-дорад.
Акнун ин тарафи масъала ба худатон вобаста: хоҳед бовар кунед, пахоҳед не... Хаӣр. Бо эхтиром: дўсти дилсўзи шумо».
Дуюмин мактуби беимзоро низ гаштаю баргашта хонда, чукур ба андеша фурў раф-там. Аммо сарриштаи асрор боз ба даст нао-мад.
— Хўш, ба инаш чӣ мегўед?—пурсид Мўъ-мина бо чашмони хаёлӣ — муаллифи ин мак-тубҳо кӣ бошад?
— Хар касе, ки набошад, нофаҳмида, ба-рои хушбахтии мо саъю кўшиш мекардааст... Хамин тавр не?
— Хамин тавр-куя... Лекин маълум, ки вай дар дил мақсади ниҳоние дорад... Уро ёф-тан даркор... Канӣ, ако, ба ёд биёред: сирри дилатонро ба кадом чўраатоп гуфта будед?
Ин савол хотири парешони мародархолба тартиб овард. Мўъмина гўё ба сарам як сатил об рехта, ҳушьёр кард: ба ёдам расид ки боре дар омади гап Малоҳатро ба Азш васф карда будам... Ана, дўсти дилсўзи мо ц будааст?! Маҳз ҳамин пастаки фитпа нави сандаи ин мактубҳои беимзост: аниқ ба ёд овардам, ки ин «почаи мурғ» изи дасти ва» аст...
— Вай кадом Азиз?
— Ҳамсиифам... Ҳамсояамон... Як буфет чии пастак ҳастку...