Принсипи таъмини ҳуқуқ ба истироҳат. Ин принсип ба моддаи 37 Конституцияи Ҷумҳурии Тоҷикистон мувофиқ буда, дар он ҳуқуқ ба истироҳат ҳамчун ҳуқуқи ҷудонопазири ҳар як шаҳрванд дарҷ ёфтааст. Он бо кафолатҳо аз ҷумла, муқаррар кардани давомнокии муътадили вақти корӣ (моддаи 67 КМ ҶТ), намудҳои вақти истироҳат (моддаҳои 82 КМ ҶТ) ва маҳдуд кардани изофакорӣ (моддаи 79 КМ ҶТ) илова карда мешавад, инчунин додани рухсатии ҳарсолаи пардохтшаванда бо нигоҳ доштани ҷои кор (вазифа) ва давомнокии он (моддаҳои 91-94 КМ ҶТ) ва муайян кардани тартиби додани он (моддаи 107 ва дигар моддаҳои КМ ҶТ).

Принсипи баробарии ҳуқуқ ва имкониятҳои кормандон. Ин принсип дар муқаррароти моддаи 17 Конституцияи Ҷумҳурии Тоҷикистон дар бораи баробарии ҳама дар назди қонун ва суд маънои онро дорад, ки ба кормандон бо манъ кардани ҳама гуна маҳдудсозии ҳуқуқ дар асоси мансубияти иҷтимоӣ, нажодӣ, миллӣ, забонӣ, ҷинсӣ ва эътиқоди динӣ ва мавкеи сиёсӣ ҳуқуқҳои баробар дода мешавад. Ин принсип маънои онро дорад, ки ба истифодаи имтиёзҳо ё маҳдудиятҳое, ки ба баробарии ҳуқуқ ва имкониятҳо мухолифанд, иҷозат дода намешавад ва ин муносибати наздикро бо принсипи манъи табъиз нишон медиҳад. Мутаносибан, ҳуқуқҳо ва кафолатҳои аз ҷониби кормандон дар сатҳи муайян муқарраршуда дар ҳеҷ ҳолат дар ҳама гуна санадҳои шарикии иҷтимоӣ: созишномаҳо ва шартномаҳои коллективӣ ё шартномаҳои меҳнатӣ дар