ХУШТАРЕ НАХОҲЕМ ЁФТ

Як лаҳза ба ҳам оем, дар суҳбати дил оем,
Як лаҳза биосоем, як лаҳза дил ороем.

Аз рафтани умри хеш ҳар лаҳза биомӯзем,
Бояст ҳама донем, раҳтӯшаи фардоем.

Ҳар лаҳзаву ҳар соат, аз мо барад ин ҳоҷат,
Донем, дар ин бозор чун мол ба савдоем.

Ҳар сол фурӯ резад сад барги хазон аз шох,
Сад барги дигар рӯяд, то дидаи раҳпоем.

Ҳарчанд ҷаҳон ҷӯем, роҳе ба нишон ҷӯем,
Хуштар натавон дидан, чун дидаи биноем.

Танҳоии ин дунё, дунёи пур аз ғавғо,
Дорад хабари маҳшар, то чашм ба раҳ воем.
ДИЛИ МОРО

Ғубори ақл дар ғам медиҳад охир дили моро,
Ҳувайдо мекунад рӯзе ғами дил ин сувайдоро.

Ба сурат не,ба сират эътибори хос мебояд,
Ки оқил бехабар аз ақл паймудаст дунёро.

Ба курии замон дидам, ки то дар мо намебинад,
Ҳазорон парда мепӯшад сиёҳӣ чашми биноро.

Ҷаҳони нестӣ ибратгаҳи панд асту осоиш,
Зи ҳастӣ мекашад рӯзе ҳама пинҳону пайдоро.

Надорад устувор аз ин сутун бар пояи ҳиммат,
Ки ҳарчӣ рафт, бар ҳукми амонат медиҳад ҷоро.

Зиё аз нури Ҳақ дорад сари боло ба болидан,
Ки дарҳам меситояд эътибори нури Якторо.