Аҳмаду Раҳмат дар лофгоҳ. Гӯшашон чур... Гӯши бузи кӯҳӣ барин... Шишта мехезанд, ки ман бо кӣ дуру дароз...
Не-не... Ҳаргиз... Аз замин то осмон... Гуфтам-ку: шумо намебудед... Медонаам... Ҳеҷ вақт баройи худатон намегиред...
Аз шумо ҳам талаб мекунанд... Офарин! Дар ин дунё ҳама умедвор... Хайр, агар шумо роҳҳояшро ёд диҳед...
Заминфурӯшӣ? Ҳа-ҳа: томарқафурӯшӣ... Мардум ташна...
ҳозир ҳама ҷавонон дар Русия... ба падару модарашон доллар мефиристанд, ки замин харанд... Аз куҷо медонанд? Ҳозир ҳама медонанд, ки... Майлаш-майлаш... Ман аз забони шумо ягон сухан нашунидаам... Ҳатто шуморо надидаам... Ростдия! Надида бошам, чӣ хел «дидам» гӯям?
«Райисата дидӣ?»
«Райиси шумо. Ман даст набардоштаам...»
«Ғайри авлодаш касе даст набардоштааст...»
«Бо вуҷуди он таъин шуд... Каттагиша бин; гӯё бо Худо гап мезанад».
«Худат ҳам райис шавӣ, ба ҳурмати Худо, Худоро баробари Худодод шиносӣ. Беҳуда ҳар хел гап назан! Дидаву санҷида дар ҳаққи одам кӯҳ-кӯҳ китоб навиштаанд...»
– Лаббай?! Баройи чӣ қабул кардам?... Гурӯҳи мо ҳам сахт... Албатта... Бо сардорийи шумо... Ҳамин хел: бесавод лозим будааст... Ҳа... қуръа ба номи ман афтод... Гӯра... Худатон тасаввур кунед, ки баъди панҷ райис чӣ мемонад?...
Мурғ? Мурғ он тараф, ақаллан тухм нест... Рост мегӯед: Бефайзро мудири фермайи мурғ монда будаанд, «далла хӯрд!»
гуфта санад тахт кардааст... Далла? Рӯбоҳ-дия! Шағол-дия...
Худи худаш: зарди ҳаром... Кӣ?... Ҳааа... Гумон кардам маро мегӯед... Дар ҳақиқат беақл будаанд: ҳамин хел ки вайрон мешудааст, чӣ лозим буд шабро шабу рӯзро рӯз нагуфта, ҷон коҳонидан?... Не-не! Мо не, онҳо! Чанд солҳо аз мо пеш омадагиҳо... Рост мегӯед: мондагиашро мо вайрон кардем...
Ээээ вай дар замони гузашта вайронкоронро ҷазо медоданд.
Ҳозир шараф... Лаббай? Неее, сари забони маро нагирифтаед; худам ҳамин хел: бисёр гап занам, зуллукам мегирад...
Шумо, ки худӣ ҳастед, гапам бурро... Рост мегӯед: пурсидан ҳам ҷо дорад, ҳадд дорад. Рост! Дидаву дониста пурсидан аҳмақист!»