Ногаҳон бонге шунид, ки амри ба шаҳр рафтан ба ў кард.
Гуфт: «Эй донои розам мў ба мў,
Чӣ кунам дар шаҳр аз хидмат? Бигў!»

Соҳиби овоз боз ба ў гуфт:
–Бояд ба шаҳр биравӣ ва нафси худро хор кунонӣ, даст ба гадоӣ бизанӣ, то ҳамчун Аббоси Даббус, ки ба гадоӣ машҳури халқ буд, шуҳрат пайдо кунӣ. Ҳар чӣ аз гадоӣ пайдо мекунӣ, миёни бенавоёну бечорагони ҳоҷатманд тақсим кунӣ:
Муддате аз ағниё зар меситон,
Пас ба дарвешони мискин мерасон.

Шайх Муҳаммад итоат кард ва ба роҳ афтод, то ба шаҳри Ғазнин расид. Мардум, ки ному овозаи ўро шунида буданд, ба пешвози ў баромаданд. Ҳама бузургони шаҳр хонаҳои худро омодаи пазироии ў карданд.
Аммо шайх аз роҳи пинҳонӣ ва худро ношинос карда, ба шаҳр даромад. Чун ҳаёҳуи мардумро дид, гуфт:

Гуфт: «Ман аз худнамоӣ н-омадам,
Ҷуз ба хориву гадоӣ н-омадам.
Нестам дар азми қолу қил ман,
Дар ба дар гардам ба каф занбил ман.
Бандафармонам, ки амр аст аз Худо,
Ки гадо бошам, гадо бошам, гадо.

Гуфт:
– Ман аз сўйи Худованд ба гадоӣ омадаам ва дар банди ҷоҳу ҷалол нестам, зеро:
Ў мазаллат хост, кай иззат танам?
Ў гадоӣ хост, кай мирӣ кунам?