ДОСТОНИ
ОҲУБАРРА ДАР ОХУРИ ХАРОН

Оҳуеро кард сайёде шикор,
Андар охур кардаш он безинҳор.
Оҳуеро пур зи говону харон,
Ҳабси оҳу кард чун истамгарон.

Шикорчие оҳуеро ба дом андохт. Ўро ба хона овард ва шабу рўз дар тавилаи харону говони худ ҷояш дод. Он гоҳ дар охури харон коҳ рехт ва онҳо бо шодию лаззати фаровон ба хўрдан пардохтанд. Оҳубарра, ки бо сабзагулҳои кўҳистон парвариш ёфта буд, аз ҳамкосагии хару говон, ки бо алафи хушк худро сер мекарданд, дилхуш набуд. Бетобона ин сўву он сў мерамид.

Ҳар киро бо зидди худ бигзоштанд,
Он уқубатро чу марг ангоштанд.

Ҳазрати Сулаймон, ки ҳамаи парандаву чарандаҳоро ба пешгоҳи худ хоста буд, ҳудҳудро миёни онҳо надид. Чун пурсиш кард, ҳеҷ кас хабар надошт, ки ҳудҳуд куҷост. Сулаймон (а) дар хашм шуд ва гуфт:
– Агар биёяд ва далели дурусте бар дер кардани худ надошта бошад, ўро хоҳам кушт ё ба азоби бадтар гирифтор кунам.
Бикшамаш, ё худ диҳам ўро азоб,
Як азоби сахти берун аз ҳисоб.

Аз ҳазрати Сулаймон (а) пурсиданд, ки азоби бадтар аз куштан чист?
Гуфт:
–Ўро бо як мурғе, ки ҳамҷинси ў набошад, дар як қафас зиндонӣ хоҳам кард.