Ҳама ҳамин корро карданд. Кўдаки зирак фарёд кашид:
–Баланд садо накунед, ҳоли устод бадтар мешавад!
Устод гуфт:
–Рост мегўяд! Шумо ба хонаҳоятон биравед, то ҳоли ман беҳтар шавад.
Пас бурун ҷастанд сўйи хонаҳо,
Ҳамчу мурғон дар ҳавои донаҳо.
Ва шоду хушҳол ба хонаҳои худ рафтанд. Модаронашон ғамгин шуданд, ки чаро мактабхона таътил шудааст. Кўдакон гуфтанд:
–Устод бемор аст. Аммо модарҳо бовар накарданд ва ҳама фардо ба дидорбинии ў рафтанд. Диданд, ки дар ҳақиқат нолону нохуш дар рахти хоб афтодааст. Аз ҳолаш ҷўё ва пурсон шуданд.
Занаш гуфт:
–Аз зиёдии кор бемор шуд ва худаш хабар надоштаасту дирўз кўдакон ба ҳоли зораш пай бурдаанд. На ў ва на модарон огоҳ нашуданд, ки ин кўдакон буданд, ки вайро ба нохуш шудан водор карданд ва бовар кунонданд, ки воқеан нохуш аст.
Ҳеҷ кас ба кори зираконаи онҳо пай набурд, ки бо ҳаракатдиҳии ваҳму хаёл устодро бемор карданд ва ба ин бадбахтӣ андохтанд.
Бисёрии хушӣ ва нохушиҳоро инсонҳо дар хаёлу ваҳми худ месозанд ва бо ин тасаввурот нохуш мегарданд.