Шамол ба машоми бузи кӯҳӣ аз миёни майдони алафзор бӯи ҳамҷинсонашро расонд. Ҳиссиёти баланди шунавоӣ ва биноӣ бузро маҷбур намуд, ки пеш равад. Таккабуз ба оҳистагӣ аз зери буттаҳо, сангҳо гузашта торафт ба чарогоҳ наздик мешуд.
Бузи кӯҳӣ роҳравон фикр кард, ки ҳамҷинсонаш ӯро мефаҳманд. Охир, мо аз як авлодем-ку. Назди онҳо мераваму ақаллан шикамамро сер мекунам. Ҳамин ки сер шудам, боз баргашта ба боло, ба камари кӯҳҳо меравам ва дар як ҷои шамолпаноҳ шабро рӯз мекунам. Бузи кӯҳӣ нобоварона оқибат назди бузҳои қишлоқ омад. Ба онҳо ноаён якҷоя шуда, ба чаридан даромад. Бо ҳавас мечарид, ки яке серкаи гала аз куҷое пайдо шуда ба ӯ дарафтод.
Бузи пешрав, серкаи гарданшах аҳволи ӯро ба танг овард.
Вай бӯи бузи бегонаро ҳис карда, зуд ҷангӣ шуд. Шохҳои тобу печхӯрдаи таккабузи пир дар як дам ба бадани буз бархӯрданд.
Бузи кӯҳӣ рақибашро ба пушт хобонда, хост корашро тамом кунад, ки дилаш нашуд.
Серкаро сар доду ба атроф нигоҳ кард. Дид, ки дигар бузҳои хонагӣ ҳам ӯро чашми дидан надоранд. Бузи кӯҳӣ намедонист, ки чӣ гуноҳ кардааст. Чаро ӯро худи ҳамҷинсонаш роҳ намедиҳанд?
Ин дам яке чашми чӯпони ҷавонтар ба бузи кӯҳӣ афтод. Ӯ оҳиста-оҳиста ба буз наздик шуд. Аввал бузи кӯҳӣ хост гурезад, вале имою ишорат, даъвати чӯпонбача ӯро далер кард. Зорию тавалло, нигоҳи хайрхоҳона хушаш омад. Дид, ки вай мисли даҳмардаи калтариш камон надорад ва бадхашм ҳам наметобад.
Ӯ ба содагӣ боз ба одамизод бовар намуд. Ҳиҷ ба гӯшаи хаёл намеовард, ки инсон метавонад ҳар лаҳза ӯро фиреб диҳад.
Чашмаш ба пораи нони кафи дасти чӯпон афтод. Дилпур шуд, ки чӯпон ӯро кӯмак кардан мехоҳад. Бузи кӯҳӣ бо тарсу ҳарос ба чӯпонбача наздик шуда, хост пораи нонро гирад, ки нохост дастони боқуввати вай аз шохҳояш доштанд. Пеши чашмони бузи кӯҳӣ сиёҳ гашту пойҳояш бемадор шуда, мувозинаташро гум кард.
Чӯпонбача бузро зуд ба замин пахш карда даҳмардаи калтаришро фарёд кард.