Амир Исмоил (Андешааш садо медиҳад): “Ӯ куҷо медонад, ки ман аз осӣ шудан метарсам! Ва ҳар чӣ бодо бод гуфтан! Таваккул бар Худо кардан!... Ҳанӯз...” (Ба китобдор) Сари ин масъала андеша мебояд кард.
Ӯ аз ҷояш мехезад ва бастаи китобҳоро бардошта, аз дар берун мешавад. Шоҳзодаи ҷавон Аҳмад ғарқи тамошои деворнигораҳои толор аст. Китобдор онҳоро то кӯча гусел мекунад.

Амир Исмоил бо фарзандаш аз миёни кӯчабоғҳои зебову хуррам бо ҷӯйҳои оби зулол мегузаранд. Аҳмад хеле шод аст ва гирдогирди падараш мегардад ва бо завқ сухан мекунад, онҳо бо завқ механданд.
Осмон софу беғубор аст. Нури хуршед аз хилоли шохсорони дарахтони мева медурахшад. Рӯд ором меравад.
Амир Исмоил дар сояи дарахти зардолу болои сабзаҳо дароз кашидааст ва банди андеша аст. Аҳмад рӯйи регзори соҳил бо худ машғул аст. Ӯ аз рег “диж” месозад ва перомуни онро “девор” мебардорад. Дар он соҳили рӯд галаи аспон мечаранд ва барзгарон дар шолизорон машғули коранд.
Амир Исмоил: Он ҷо чӣ кор мекунӣ? Соя биё. Офтоб гарм аст, мебардорад, ин ҷо биё!
Аҳмад: Ман ин ҷо диж месозам. Диже мустаҳкам. Аз ҳамлаи душман осебнопазир. Ҳеҷ душман наметавонад онро фатҳ кунад.
Амир Исмоил аз ҷояш мехезад ва ба назди Аҳмад меравад.
Амир Исмоил: Чӣ дижи зебое! Бораву хандақ ҳам дорад.
Бо тамоми қоида! Дарвозаҳош ку?
Аҳмад: Ин дижи мустаҳкам аст. Ҳар дижи мустаҳкам дарвоза надорад.
Амир Исмоил: Пас даромаду баромади мардум чӣ тур мешавад?
Аҳмад: Бо роҳҳои зеризаминӣ! Аз ин ҷо, аз ин ҷо. Ин роҳҳоро фақат душман намедонад. Боз ба мисли Ҳинги Афросиёб аст.
Амир Исмоил: Ҳинги Афросиёбро медонӣ?
Аҳмад: Оре. Ҳинге рӯйин буд андер зери замин. Афросиёб аз марг ҳароснок, ба талаби бемаргӣ дар он паноҳ