-Дар ман дигар намегунҷад, аз даруни хокистари Каркӯй забона мекашад ба мисли нағмаи масҷид ҳама офоқро пур мекунад, ҳафт осмони мармаринро медарад, ҳамчун талиаи Меҳр медамад. Худоё, худовандо!
“Фарахта бодо рӯш,
Ханида Гаршасп ҳӯш.
Ҳаме пур аст аз ҷӯш,
Нӯш кун май анӯш.
Дӯст бизо, гӯш,
Ба офарин над гӯш.
Ҳамеша некӣ, кӯш.
Ки гузашту дӯш.
Шоҳо, худойгоно,
Ба офарини шоҳӣ...

Абдуҷаббор: Ҳар марди озодае дар зиндагии худ бо чунин аждаре даргир аст. Дар умқи андешаи ҳар кадом аз ин гуна ашхос ҳамчунин суруде аз каркӯе ҳамеша танинандоз аст. Ва ҳар кадоме онро ҳамчунин фурӯ менишонд.

Амри Лайс: Ман ҳамеша аз худ мепурсам: оё ин эҳсосро, ин андешаро, он чунон ки шумо дуруст гуфтед, ин аждаро фақат ман дорам ва танҳо ман бо он даргирам? Ва ё дигарон хештанро фириб медиҳанд, ба худи худ дурӯғ мегӯянд ва чунин вонамуд мекунанд, ки аз як виҷдони осудаву ором бархӯрдоранд имони эшон комилу бехадша аст.

Абдуҷаббор: Ворастагон ё онҳое ки қодир ба матраҳ сохтани “чораҳое” шудаанд дигар масъулият доранд тартибу низомро дар ҷомеа бо манфиатҳои умум риоя намоянд. Дусад сол мегузарад ҳанӯз мо бар андешаи хеш ғолиб наёмадаем.

Амри Лайс: Пас ин андешаи мо нест. Таҳмилӣ аст! Андешае, ки реша дар раги инсон надорад, табдил ба афзор мешавад. Ман ҳамеша зимомдори иҷбории ин афзор будам. Пас аз ин ман мехоҳам бидонам, ки кистам ва ё то ин лаҳзаҳо кӣ будаам?

Абдуҷаббор: Бузургтарин ҳақиқат боварнокарданитарин чиз аст ва бартарин қудрат фиребро лозим дорад.

Амри Лайс: Ман ҳар нафас бо рӯзаву намоз худро тазкия кардан хостам, вале натавонистам. Аз ман зӯртар аст. Ҳар нафас ниятҳои маро барбод медоду медиҳад. Дар ҳама ҳолат - чӣ дар пайкор, чӣ дар ибодат ва чӣ дар фароғат. Ҳатто гуфтам, аз он нафасе фароғат надоштаам.