Маҳз тавассути нигоҳ ва тасвири мутафовити худ шоир муваффақ шуда, ки масоили муҳими фалсафӣ ва иҷтимоиро дигаргуна ба миён гузорад ва обуранги шарқиро дар батни матни ғарбӣ дар ниҳояти зебоӣ ва камол ҷо диҳад.

Пайнавишт:

1. И. Ениколопов. Из разысканий о стихотворениях Пушкина (К истории стихотворения «Не пленяйся бранной славой») // Временник Пушкинской комиссии, 1975.–Москва: Наука, 1979, с. 92.
2. Курбанов Ш. Этапы развития азербайджанско-русских литературных связей в Х1Х веке.–Баку, 1969, с. 101.
3. Цявловская Т. Г. Рисунки Пушкина.–Москва: Искусство, 1983, с. 321.
4. Гроссман Л. Пушкин.–Москва, серия ЖЗЛ, 1983, с. 440-449.
5. Тынянов Ю. Н. Пушкин и его современники.–Москва: Наука, 1969, с. 195.
6. Ҳамон ҷо, с. 197.
7. Белкин Д. И. Пушкинские строки о Персии.–Москва: Наука, 1979, с. 194.
8. Хафиз. Пятьдеят газелей. Предисловие И. С. Брагинского.–Сталинабад, 1961, с. 10.
9. Пушкин А. С. Собр. соч. в 17 тт., т. 8.–Москва, 1937.
10. Благой Д. Д. Творческий путь Пушкина.–Москва, 1967, с. 402.
11. Шейман Л., Сооронкулов Г. Пушкин и его современники.– Бишкек, 2000.
    Соли 2000

ТАЪСИРИ ШЕЪРИ ФОРСӢ БА
ОСОРИ СЕРГЕЙ ЕСЕНИН
«Савтҳои форсӣ»-и Сергей Есенин дар радифи «Девони ғарбиву шарқӣ-и Гёте, осори шарқии Пушкин ва Адам Митскевич аз он шоҳкориҳои адабиву бадеӣ аст, ки тамаддуни Шарқу Ғарбро ба ҳам мепайвандад.
Сергей Есенин зодаи деҳаи Константиновои шаҳри бостонии Рязани Русия, бо вуҷуди он ки умри басо кўтоҳ – ҳамагӣ 30 сол ба сар бурдааст, аз бузургтарин шуарои давраи нуқраии адабиёти рус аст.