Аз рўзе, ки ў ба хонайи Наим гузашт, саҳроро дигар дар хоб дид.

• Ҳеҷ гап надорад, равад, дугонаҳояш ҳастанд, баҳри дилаш кушода мешавад. Чӣ бадӣ дорад? Равад,– гуфт модар.
  «Занака бубин! Гўё духтараш дар пешаш бошад, нафасаш мегардад. Тавба!»- аз дил гузаронид Наим ва гуфт:
• Дугонаҳоша дар мактаб мебинад!
  Ў аз хона бадар рафт.
  Наим як гап дошт: Сабо бояд бихонад. Фикр мекард, ки духтараш ба саҳро барояд, дилаш аз хондан мемонад. Ин гап ҳамеша дар нўги забонаш мегашт, ҳар касе ҷуръат пайдо карда, набудани Саборо миёни духтарон гўяд, аз ў ҳамин гапро мешунид. Таъкид мекард, ки Сабо ҳатман мехонад.
  «Ба ягон мактаби дуруст бояд дохил шавад,»- мегуфт ў. Вале Сабо ҷуръат кард, гапи падарашро гардонд; ба саҳро омад ва дар пеши падараш беовозу беҳаракат истод. Наим хашмгин гашт, вале дар пеши чашми мардум ўро коҳиш накард. «Бале, омадӣ?»- гуфт ва табассум кард. Одамон хурсанд шуданд: «Натанҳо фарзандони моро ба саҳро мебарорад, духтари бемору рангкандайи худро ҳам овард,»- мегуфтанд онҳо.
  Хиёл боз фаҳмида буд, ки Сабо дар хона хандайи падарашро кам дидааст. Модараш ҳам кам механдад, ҳамеша орому хомўш аст. Ва кўшиш мекунад, ки ҳама вақт ба ҳар амру фармони ў тайёр бошад. Наим дар назди духтараш ҳалим аст, вале намехандад. Боре ҳам духтарашро навозиш намекунад, намебўсад, вале аз ў қаноатманд аст. Вақте ки кудак буд, лухтак бофт, модараш ба коре банд буд ва ў лўхтаки нотамомро аз замин гирифта, риштаҳойи зарду кабудро гирди гардани ў печонд ва ба Сабо дод. Сабо инро ба Хиёл намегўяд. Медонад, ки мардон ин корро бояд накунанд, айб аст. Кӣ бовар мекунад? Як марди бовиқору салобатдор мешинаду ба духтараш лухтак мебофад. Ҳанўз нон ҳам мепазад. Дасту остин бармезанаду рафидаву остинча мегирад. Модарашро имо мекунад, ў Саборо аз нонхона мегуселонад, ки рафта бозӣ кунад ё телевизорро тамошо кунад.