Бачагон дар рўйи ҳавлӣ ва духтаракон дар погаҳи дар истоданд.
Дар аз дарун баста шуд.
Он ҷо ки зан мурдайи шўяшро рўйи хона рост карда буд, дарро аз дарун мебаст. Кўдаки зардмўйи жемпераргувонӣ дар пешгоҳи оташдони аловдор нишаста ва нигарон ба чапу ба рост нигоҳҳойи парешон мекард.

Деҳкада ҳаяҷон дошт. Ҳавош абролуд шуд, ба он вазъи деҳкада хеле муносиб омад. Сағираи ҳаяҷонзада дар нуқтайи болои деҳа, сар- сари яке аз шахҳои овезони куҳӣ бар фарози деҳкада расид. Рагу паяш бар асари баландӣ суст шуда буд ва дилаш башиддат мезад. Ҳаво сард буд ва шамоли сахте мевазид. Сағира аз ин гўшаи шамоли сари ҷар бим кард.
Ҷойи хубе буд баройи паридан.
Аз чап, аз масҷиди куҳна то хонайи Азизмоҳ, нигоҳ кард. Нимойи, умуман, деҳкадаро, бомҳойи деҳкадаро, дуруст, бомҳойи деҳкадаро медид; бар пушти бомҳойи гилпўш рўшании нарми пойизӣ бароҳат густурда шуд.
То дил кард, ки дигар дер шуда буд. Ҳанифа аз хона баромада берун, ба рўйи ҳавлиш. Ва дар рўшании рўз, росто, сари духтаракашро ҷўйид. Дар умри сараш ин гуна лаҳзаҳойи маҳрамонайи зиндагиро надида буд. Модаре бо либоси фарсуда дар ҳавлии куҳна, бехабар аз дунё, шабушк меҷўяд дар сари духтараш...
Дилаш гум зад. «Ана ҳамин аст кўдакӣ, модардорӣ,»- талқин менамуд ба худ ва оби чашмашро пок мекард, Шояд аз сардии ҳаво оби дидааш мерехт.
«Агар чунин асаре биофаринам. Агар чунин коре медоштам. Дер шуд, дер шуд!»
Эҳсосотӣ шуда буд, ҳаяҷонаш гул мекард. Дар ин лаҳза аз ёдаш рафта буд, ки чаро сари ин сахрайи овеза омадааст? Беихтиёр даст ба сумкааш бурд ва бо дастони ларзон фотоаппаратро ҷуст. Ба худ мегуфт: «Телеобъективро бигир!»
То овард, то ёфт, то кадом ишколе дигар баҳона шуд, ки корро накунад, дубора яъс гирифташ; дилаш монд.