Лек, бас он Нохудо айёр буд,
Даст бар тадбир андар кор буд.
Ҳукми ў бар зердастон мегузашт,
Ҳар яке бо ҳукмаш аз ҷон мегузашт.
Зуд бо амраш ливои бодбон
Барфиканданд аз баландӣ каш-кашон.
Киштиро аз чор сў, дар ҳар канор
Бори симу ганҷ карданд устувор.
Аз саворон ҳар яке бо амри ў
Буд бо сели бало тадбирҷў;
Киштиро дарё чу боло мекашид,
Ҳар яке бори худ он ҷо мекашид.
В-ар якеро ҳол меафтод танг,
Дарзамон мерафт бар коми наҳанг.
Нохудои тундхўйи худписанд,
Аз фиғони баҳр афғонаш баланд.
Баҳрро мегуфт: «Эй, бигзор хашм!
Пеши мо н-ояд туро бар кор хашм!
Шўру шар бигзор, моро нест бим,
Заврақе машмор киштии азим!
Пой то бар сар туро бинҳодаем,
То туро бар сина раҳ бикшодаем,
Борҳо тадбир пеш овардаем,
Гашта-баргашта ғами ҷон хўрдаем.
Кай тавонӣ киштиро кардан нагун?!,
Менатонӣ ҳоли мо кардан забун!
Киштиро деворҳоянд устувор,
Аз бару болост кохе пойдор.
Аз набарди шаҳсаворон даст гир,
Ҷумларо машмор пеши худ ҳақир!!!».

Ҳар замон аз қаҳр дарё медамид,
Аждаҳо кай пеши хасмаш орамид!
Сели туғёнаш ба афғон мефузуд,
Мавҷи тўфон, шўру исён мефузуд.
Киштиро мебурд ҳар сў кашкашон,
Ҳамчу оҳубарраро шери жаён.